Silly Buenos Aires

Steph is net weggereden in de taxi richting het vliegveld voor zijn vlucht naar El Calafate in Patagonie, traanje weggepinkt, en daar was ik dan in Buenos Aires in m´n uppie...hmm en nu??
De week er voor was ik al op zoek gegaan naar een hostel, twee jaar geleden had ik met Willemien in Hostel Ostinatto gezeten, dus ging ik daar ook even langs om te kijken of ze plek hadden. Destijds hebben we daar een paar dagen gezeten en toen de raarste mensen ontmoet; een SM meester uit Tokyo en een depressieve oude Nederlander die Buenos Aires de vreselijkste stad van ZA vond. Maarr goed, het hostel is heel relaxed, met grote dorms, veel en schone douches, dakterras, maar ik was verkocht toen ik hoorde dat er per week 2 gratis yogalessen zijn, 1 gratis tangoles en tai chi les. Sold! Dus daar ging ik dan, backpack op, lopend door de straatjes van San Telmo richting het hostel. En ik was best een beetje zenuwachtig om nu weer even alleen te reizen. Twee jaar geleden heb ik echt de tijd van mijn leven gehad, maar had toen Willemien en was toen al vaak één van de oudste, dus hoe zou dat nu zijn, helemaal alleen en bijna 30?? De meeste reizigers in Zuid-Amerika zijn ´gap year´ studenten of net afgestudeerden uit west-europa en amerika, israelies van 23 jaar die net uit het leger zijn gekomen en de eeuwige reiziger (waaronder hippies) van alle leeftijden. Steph en ik komen weinig 30´ers tegen, omdat dat net de periode is wanneer iedereen ´normaal gesproken´ juist even een pas op de plaats maakt wat betreft carriere, woning kopen en werpen. Wij zijn dan ook vaak of stuk ouder of stuk jonger (pensionado´s die reizen). Maar toch, net als een paar jaar geleden, merk ik al weer heel snel dat leeftijd geen fluit uitmaakt en dat is ook eigenlijk het mooie aan reizen, want het gaat met name om gezelligheid, je zoekt mensen op of raakt aan de klets met mensen waar je mee kunt lachen en een leuk gesprek mee kunt voeren en dat is leeftijdoverstijgend.

Omdat ik 10 dagen in het hostel had geboekt, kwam ik in de long stay dorm terecht, samen met Pia, Clemence, Joseph en Dan, hadden wij de beste kamer aan de voorkant van het hostel. En zoals dat gaat in een dorm, kom je binnen, kies je een bed en maak je een kletspraatje. Die ochtend kwam ik Joseph en Dan tegen, twee 27 jarige Amerikanen uit Wisconsin, en dat was gelijk gezellig...en zoals gezegd, gaat het juist daar om, want als zo´n eerste kennismakingsmoment niet gezellig is, dan negeer je elkaar vervolgens compleet de rest van de dagen. Dus ook al slaapt die persoon in hetzelfde bed (het stapebed boven je, welteverstaan) als er geen gezelligheid is, dan is het ook gelijk gedaan en wordt er hoogstens nog gedaggezegd. Enfin, Joe en Dan vroegen gelijk wat ik die avond ging doen en of ik mee kwam een drankje drinken met nog wat anderen. Dat is nog zoiets, er is altijd wel iemand in een hostel die in is voor een drankje, eten, wandeling of museum, en aangezien het samen altijd leuker is dan alleen, zit je soms ineens in een restaurant met mensen die je amper kent uit verschillende landen, met verschillende accenten in het Engels. Clemence, de Oostenrijker uit mijn dorm had een geweldig Duits accent in het Engels, vooral hoe hij altijd ´JA` achter z´n zin plaatste. En het mooie vind ik dat, waarschijnlijk omdat iedereen bij elkaar zit omdat je dat wilt en niet omdat het moet, het altijd heel ontspannen en lachen is. Daarnaast kom je zo in kroegen, restaurants, bezienswaardigheden en plekken waar je zelf niet voor gekozen had, maar toch leuk zijn, of hoor je reisverhalen die je doen beslissen om toch ook dat plaatsje mee te nemen in de route of ontmoet je voor het eerst in je leven een Mormoon of iemand uit Liechtenstein (had echt nog NOOIT iemand uit dat land ontmoet, blijkt een land te zijn dat uit 19 dorpen bestaat en waar iedereen elkaar kent).

Steph was inmiddels in El Calafate aangekomen en ik kon niet wachten om hem te spreken op de Skype. De laptop van de mama´s kwam nu zo goed van pas, alleen de wifi verbinding in het hostel was echt ruk, dus moest ik naar de bar op de hoek, La Poesia, rennen en kwam ik 10 minuten later dan gepland online. Steph not amused, dacht dat ik hem nu al vergeten was. Niets was minder waar, ik miste mijn liefde, ondanks alle afleiding en leuke mensen. Heel fijn om elkaar toch te kunnen horen en te zien via Skype. Wel heel gek dat hij niet bij me is.

De eerste avond stond er gelijk een yogales op het programma, op de 4e verdieping was de zaal en toen ik aankwam was daar de lerares en Guddie en daar bleef het ook bij die avond. Bijna een privéles dus, met alle aandacht van de lerares voor onze poses, en ik merkte toen voor het eerst pas, hoe slecht ik eigenlijk was. Nu is er natuurlijk geen goed of fout, een pose moet zich ontwikkelen en het hangt per dag af hoe lekker je er in zit, maar er zijn enkele fundamentele elementen in een pose die bij mij fout gingen. Even in voetbalbeeldspraak, ik schopte de bal met mijn tenen, en dat kan natuurlijk echt niet als je doel is om goed te voetballen. Maar goed, yoga gaat om ontwikkeling en ik heb nog een lange weg te gaan... Guddie, een 28 jarige uit Zwitserland, vroeg of ik al plannen had voor het eten. Ik wilde die avond even wat koken en had nog knoflook bij me, zij had nog pasta, we hebben toen nog wat groenten en kaas in het chinese supermarktje gehaald, en een uur later stond er een heerlijke pan pasta voor ons op tafel. Guddie, petite dame, is de jongste van 7 kinderen en had daardoor al jong geleerd om haar bord vol te gooien en snel te eten, want anders was het eten op. Nu sta ik niet bekend als kleine eter, maar ik was nog geen eens halverwege m´n eerste bordje en Guddie was al bijna klaar met haar tweede bord vol pasta. Het was gelijk erg gezellig (ja, want anders hadden we niet bij elkaar gezeten :)) en werd nog gezelliger door het flesje super lekker Argentijnse rode wijn dat zij op een wijntour gekocht had. Tijdens het reizen ontmoet je veel mensen waar je relatief maar een korte tijd mee doorbrengt, ondanks dat je elkaar bijna niet kent, heb je toch vaak hele persoonlijke gesprekken met mensen. Waarschijnlijk juist omdat je ze niet goed kent, geen schaamte dus, en omdat je ze waarschijnlijk nooit meer gaat zien. En zo ook met Guddie. Een vriendschap is snel geboren op reis en omdat je maar zo kort hebt, ervaar je het intenser. Guddie ging die nacht richting Uruguay, maar was zondag weer terug in BA, dus spraken we af om elkaar weer terug te zien. Die zondag gingen we naar San Telmo, samen met Urghetta de excentrieke Italiaanse kunstenares die ik op school ontmoet had, waar die avond een orkest op Plaza Dorrego stond die prachtige tangomuziek ten gehoren bracht. Kippenvel! Bij gebrek aan Steph, danste ik die avond met een oude Porteno van pakumbeet 80 jaar. Fantastisch!

De volgende dag ontmoette ik ook Pia, Duitse van 25 jaar die net een jaar in Hong Kong had gewerkt en nu in BA op zoek was naar een baan. En ook Emath een Zwitser van 23 jaar met een Iranese achtergrond, hij studeerde een half jaar in BA. En ook Ben, een 20 jarige Duitser die basketbal en ijsfanaat was. Aangezien ik in mijn Servische opvoeding basketbal met de paplepel ingegoten heb gekregen en een ijsje er ook altijd in gaat, waren we al snel vriendjes. Ben is een ijsmonster, bijna dagelijks at hij een 1/2 liter ijs met gemak op. BA heeft vanwege Italiaanse immigranten super lekker ijs en de Porteños eten dagelijks een ijsje en niet een bolletje, nee, ijs wordt verkocht per 1/4 liter, 1/2 liter en liter buckets. Mijn favo: Menta Granizada = After Eight yummmmm.

Het uitgaansleven in BA is samen met Rio de beste van Zuid-Amerika, locals en toeristen dompelen zich dagelijks onder in het nachtleven, ja dagelijks want zelfs op maandag en dinsdag zijn er clubavonden die drukbezocht zijn. Aangezien de Portenos pas op z´n vroegst rond 22 uur ´s avonds dineren, begint een clubavond pas rond een uur of 2 en dan is het nog rustig. Zoals je begrijpt eindigen deze avonden op z´n vroegst rond 7 uur en slaap je vervolgens een gat in de dag, om net voor het donker wakker te worden, iets te eten om je daarna wederom klaar te gaan maken voor de nacht. Kortom, je draait je ritme om, slapen doe je overdag en ´s nachts leef je. Het is me nog steeds niet duidelijk geworden hoe die Argentijnen dat doen, zij hebben de volgende ochtend gewoon weer werk of school verplichtingen. Een gemiddelde backpacker houdt het gemiddeld een week, met behulp van middelen 2 weken maximaal, vol. Ik was na 2 nachten al aardig gesloopt, ik word oud...
Zaterdag gingen we naar één van de nieuwere clubs, La Terazzas, een grote club met een buiten, iets wat in BA toch uitzonderlijk is ondanks het geschikte klimaat voor buitenfeestjes. Voor vertrek in de bar van het hostel de voorpret, alvast een drankje en de groep bij elkaar krijgen. Lexy, 28 jarige acupuncturiste uit Londen en feestbeest, was net die ochtend toen ik aan het ontbijten was met een kartonnen pak wijn (en dat is een zonde in Argentinie) binnen komen lopen, high en op zoek naar een sigaret met amper nog een stem om te praten. Bij gebrek aan sigaretten in het hostel besloten ze om naar het restaurant op de hoek te gaan, daar champagne te drinken en sigaretje te roken. Die avond had ik Lexy niet meer verwacht, maar rond 23 uur kwam ze naar beneden in de bar, net wakker, katertje en kleine come down, maar bij het zien van ons begon het weer te kriebelen en 15 minuten later stond ze klaar om weer door te gaan. That´s the spirit!
We hoorden van een underground feestje bij het sterrenobservatorium, klonk goed, bij aankomst bleek het een bijelkaar geraapt zooitje hippies te zijn er hing een immense wietwalm rondom het hele gebeuren...we waren gewoon simpelweg te schoon om op dat feestje te zijn. La Terazzas was dichtbij dus snel daar naar toe, bleek het net die avond het laatste weekend van de zomervakantie te zijn...echt duizenden Argentijnen in de rij, niet normaal. Gelukkig was er ook een ´gringo´ line, alleen had je daar een ID voor nodig, en die hadden we niet meegenomen. KAK! Uiteindelijk naar een andere tent gegaan, de mannen konden niet wachten om een Argentijnse schone binnen te halen. Argentijnse dames zijn wat mij betreft de mooiste vrouwen van Zuid Amerika en voor vele gringo´s is het scoren van een exemplaar één van de doelen. Joseph, die al een paar weken bezig was met het behalen van dit doel maar nog geen succes had, was het zat, hij was niet gewend te falen, het lag zeker niet aan hem wist hij zeker, het moest dus iets cultureels zijn. En besloot die avond om advies in te winnen bij de bron, een Argentijn. Deze vertelde hem dat de Argentijnse vrouw proactief aangepakt moet worden, ze wil een echte man, dus grijp haar bij d´r haren en zeg dat je haar wilt. Joseph zou dit nooit doen normaalgesproken, maar in zijn wanhoop, liep hij 5 minuten later op zijn prooi af, greep haar bij de haren en kreeg een klap in z´n gezicht. De Argentijn lag dubbel, Joseph droop af en het werd de running gag van de komende dagen. De club was ok, niet heel bijzonder, met name DJ Flapdrol die in de Bubbels direct aangenomen zou worden, dreef me tot waanzin. Als verwende Amsterdammer wat muziek betreft, vind je in ZA weinig echt goed, dus wat je niet moet doen is op zoek gaan naar wat je kent, maar nieuwe dingen doen. Dus maandag gingen we naar Konex, het culturele centrum van BA, waar het Bomba del Tiempo feestje stond gepland. Dit is een groep van 12 mannen die 3 uur achter elkaar op trommels het publiek opzweept. Eerste tien minuten moest ik nog even inkomen, ze waren hun set aan het opbouwen zeg maar, 20 minuten later stond ik helemaal uit m´n dak te gaan. Die dag hadden we Roy ontmoet, een gezellige Amsterdammer, en we misten beide de goede house feestjes thuis, toch gingen we helemaal op in de dikke beat die de Bombas brachten, Roy zegt ineens gooi je handen in de lucht Amsterdam style, ik doe m´n ogen dicht, handen in de lucht en waan me even terug in het Amsterdamsche, echt te gek, maar toen was het ineens voorbij...dat hadden wij in Mokum anders gedaan. Dus gaan we eten, want ja het is 11uur ´s avonds. We gaan naar een Peruaans restaurant, bij het zien van de lomo saltado, salchipapas en de Peruaanse bediening en alle indigenous kleuren en versiering in het restaurant krijg ik weer ontzettend veel zin om voor mij het ´echte´ Zuid-Amerika weer te gaan zien.

Steph is inmiddels aan z´n trekking van Torres del Paine begonnen, dit betekent dat hij 5 dagen van de radar is en we elkaar dus niet kunnen spreken. Ik mis hem ontzettend! En het helpt niet dat ik die nacht slecht slaap, een Francaise en Australier hebben elkaar namelijk helemaal gevonden en besluiten dit te bezegelen met sex. Helemaal prima, maar niet als dit in het dorm bed naast mij is!! Zo not done, want hoe goed je ook je best doet om geen herrie te maken, dat doe je toch, bed piept, hijgen is ook herrie, echt heel irritant en creativiteitsloos! Sexen hoeft toch niet perse in een bed en al zeker niet in een dormbed!! Kom op he, het is mooi weer, je hebt een heel hostel en dakterras tot je beschikking, parken, etc. Be creative, jeeezzz!

De volgende dag ging ik zelf op pad, 1 dag per week kun je de Casa Rosada bezoeken, The White House van Argentinie, en krijg je gratis een tour van het huis, met als hoogtepunt het betreden van het balkon waar Eva Peron, Evita, feministe en socialiste, haar befaamde speeches gehouden heeft, uitkijkend over Plaza de Mayo en de imposante kerken en panden aan de Avenida 25 de Mayo, wooowzzza ik voelde me daar echt klein. Het werd met direct duidelijk wat voor een ontzettend krachtige vrouw Evita geweest moest zijn, die overtuigd was van haar boodschap. Ik had kippenvel. Na de tour heb ik nog het museum bezocht, dat in het kader van het 200 jarige bestaan van Buenos Aires een expositie over de geschiedenis van Zuid-Amerika bracht. Van de Inca´s tot nu werd middels portretten van staatshoofden en heersers de geschiedenis verteld. Zuid-Amerikanen zijn trots op hun geschiedenis, dit merk je dagelijks op straat, iedere straat draagt namelijk een naam van een belangrijk persoon uit de geschiedenis of van een belangrijke datum in de geschiedenis en door het continent heen kom je altijd dezelfde straten tegen, zoals Plaza des Armas, 25 de Mayo, Simon Bolivar, 9 de Julio, Prado, en nu weet ik een beetje meer waarom dat zo is.

Na het museum ging ik terug naar het hostel, om even wat te eten en aan de blog te werken, alleen belandde ik op het dakterras waar iedereen een beetje in de zon zat te hangen, een muziekje aanstond en mate werd gedronken. Mate is onlosmakelijk verbonden met Argentinie, de Argentijnen hebben altijd, ja echt altijd een thermoskan met heet water, een mate-kopje, de thee en suiker bij zich. Ze dragen dit mee in een soort van rugzakje of grote leren tas met de thee en suiker in een tupperware doosje. En te pas en te onpas, midden op straat, in een bus, je kunt het zo gek niet bedenken, slurpen ze aan hun bombilla de mate naar binnen. Maar het mooiste is dat het ook gedeeld wordt, en het maakt niet echt uit of je iemand goed kent, je deelt hetzelfde rietje, kletst wat en laat de mate rondgaan. Zodra je gracias hebt gezegd, weet de ´matista´ dat je niet meer wilt en word het je ook niet meer aangeboden. Ik zie de mate als verklaring hoe de Argentijnen het vol kunnen houden om na de lunch pas weer om 22.00uur ´s avonds te eten, er gaat namelijk veel suiker in, want het is een beetje bitter van smaak en er worden ook koekjes bij gegeten. En aangezien een aantal mensen in het hostel echt werk wilden maken van wonen en integreren in BA, hadden zij ook een mate aangeschaft, zonder mate zal je namelijk nooit een echte Argentijn kunnen worden. Naast de mate die gedronken werd, was Lexy acupunctuursessies aan het geven en Amy was mensen aan het knippen. En ook ik mocht eindelijk mijn haar knippen, sinds Cambodja (5 maanden eerder) had mijn coupe zich ontwikkeld tot droog touw, een knipbeurt was echt nodig. Echter, ik heb 2 jaar geleden een klein trauma opgelopen bij een kapster in Argentinie, die ik dacht in mijn beste Spaans uitgelegd te hebben dat er maar een heeeeeeeel klein, pequeno, stukje af moest...ik kwam naar buiten en zag er uit als een jongetje. Trauma. Vandaar dat ik zo lang gewacht had met naar de kapper gaan, dus toen ik hoorde dat Amy kapster was heb ik haar gelijk voor een flesje wijn weten te strikken. Dames stonden in de rij voor een knipbeurt en Amy vroeg een kleine bijdrage, en verdiende zo wat bij. Errug handig, bij mij gaat er namelijk al maanden geld uit en komt er niets binnen, dat is toch wel iets waar je aan moet wennen en ook weten dat je gewoon bepaalde dingen niet kunt doen, maar ook heel veel dingen wel. Steph heeft meer gespaard dan ik, maar we hebben wel hetzelfde dagbudget, zodat we aan het einde van de rit ook nog wat overhouden, maar ik ben benoemd tot CFO, oftewel de budgetbitch, zoals Steph me weleens noemt als ik na een nachtje kroegen aangeef dat we die dag noodlesoepjes moeten eten om te compenseren. Steph is dan altijd even een beetje knorrig, maar ziet ook in dat hoe makkelijk we zijn met het budget, hoe eerder we naar huis moeten, en dat willen we beide nog lang niet :) Binnen mijn budgetje heb ik iedere dag 4 dollar (wat veel is in ZA) gereserveerd voor de lekkerste cappucino van de stad, bij Mathilda´s tegenover het hostel, in ZA zijn ze geneigd om veeeel te veel melk er in te doen, dan drink je warme melk met een beetje koffie, bah niet zoals ik ze graag drink, maar Mathilda wist hoe een echte cappuccino gemaakt moest worden en ik genoot er elke dag van!

Joseph & Dan (de 2 Amerikanen) schoven even later ook aan, zij hadden als enige in het hostel al een baan in BA. Zij zijn bezig met het opzetten van een nieuwe business in schoonheidsproducten die via ´tupperware´feestjes verkocht moeten gaan worden. Hebben ze 2 jaar geleden ook in Brasil gedaan met succes en nu gaan ze Argentinie veroveren. En aangezien ook de Argentijnse vrouwen veel geld spenderen aan hun uiterlijk, lijkt het een succesverhaal te gaan worden. Inspirerend! Later hadden Ben en ik nog een geweldig gesprek met Joseph, beetje spiriewirie, diepe shit, toch was het heel verhelderend en een fijne afwisseling van alle onzin en standaard ´waar is je reis begonnen, waar ga je naar toe´ gesprekken die je toch vaak voert. Vanaf toen noemden Ben en ik Joseph, our Guru. Als laatste die middag schoof Aaron aan, een Australier met Cambodjaanse roots, hij was op dat moment bezig met de 3e poging om de ´Steak Challenge` te volbrengen. The Challenge was om minimaal 500gr steak voor ontbijt, lunch en diner naar binnen te werken. Al 2 dagen was het hem gelukt om voor ontbijt, dat was echt misselijkmakend om te zien, en voor de lunch een halfbloedende koe naar binnen te werken, maar bij het avondeten ging ´ie steeds kapot, kwam het omhoog. Maar die dag wist hij het the schaffen. Hoezo doe je zoiets?? Mannen & testosteron! Aaron, stond daarnaast bekend om z´n bijzondere manier van tandenpoetsen, hij stond altijd met zn broek naar beneden met z´n blote aars tegen het raam (dat van de grond tot het plafond liep) van de badkamer, zodat iedereen in de keuken waar altijd de meeste mensen te vinden waren gemoond werd. Buenos Diaars!

Ik moest het dakterras helaas verlaten, ik had een Intercambio! Borrel met een local die haar Engels wil oefenen en ik wil natuurlijk mijn Spaans oefenen, win-win. Via Myriam onze Spaanse lerares was ik in contact gekomen met Patricia, dame van halverwege 40 die voor de stad Buenos Aires werkt en verantwoordelijk is voor de promotie van de stad in het buitenland. We hebben 2 uur gepraat met elkaar, zij sprak Engels en ik sprak Spaans terug, we verbeterden elkaar waar nodig. Heel leerzaam, leuk, gratis en een top contact om te hebben! Na de intercambio kon ik eindelijk weer met Steph skypen, hij was weer terug van de trekking. Ik was heel blij om hem weer te spreken en te zien, de volgende dag ging ik het kaartje kopen voor de bus naar Bariloche vrijdag, ik kon niet wachten om weer samen met Steph te zijn. Het even apart reizen was ook goed om me nog meer te beseffen hoe gek ik op hem ben en hoe leuk we het hebben samen op reis. En het voelde goed, ik was klaar om Buenos Aires te verlaten. Heb een bijzondere tijd in m´n uppie daar gehad, bijzondere mensen ontmoet, veel gelachen, gefeest, ontspannen, inspiratie opgedaan en goede gesprekken gevoerd. Buenos Aires is fantastisch en voelt nu als een thuis, ik ken de straten, kroegjes, gebouwen, supermarktjes, restaurants, heb de tango gedanst, wijn gedronken, steaks gegeten en op het balkon van Evita gestaan. Don´t cry for me Buenos Aires, the truth is, I will be back!

Buenos Aires - Deel I Saampjes

Woooowww....het moment was dan eindelijk aangebroken...we gingen naar Buenos Aires!!

De stad waar Sil twee jaar geleden verliefd op was geworden en waar we nu samen naar toe teruggingen om te kijken of dit een plek zou kunnen zijn waar we zouden kunnen wonen. Om dit goed in te kunnen schatten, besloten we een er een tijdje te toeven, alles op ons in te laten werken en ondertussen ook de Spaanse- en tangovaardigheden te verbeteren.

We kwamen aan in BA en het regende pijpestelen...en ondanks de regen was Sil gelijk helemaal in haar sas en ontzettend blij dat ze terug was. We gingen richting San Telmo, de oudste wijk van de stad en bakermat van de Tango, gevuld met antiek en kunstwinkeltjes, bruine kroegen, zonnige pleintjes en terrassen, en overal hoor je tangomuziek of zie je mensen de tango dansen. Wat een stad! Omdat wij in voorbereiding op onze reis tangolessen hadden genomen en de meeste aanbevolen talenscholen in San Telmo of het nabijgelegen Centro waren, besloten we om in San Telmo naar een appartement te zoeken. Aangezien Steph nog nooit in BA geweest was, twijfelde hij nog even, de yuppenwijk Palermo waar Vincent een ontzettend goede tijd had gehad, sprak hem ook heel erg aan. Alleen de prijzen voor een appartement in Palermo lagen een stuk hoger, en aangezien wij toch streng aan een budget zitten, besloten we dus om de eerste weken in ieder geval in San Telmo te blijven en wellicht de laatste week in BA wellicht toch nog even in Palermo te verblijven.

Bij het hostel vroegen we gelijk of ze ons konden helpen met het zoeken naar een appartement en een talenschool. Een talenschool was geen probleem, maar we kregen te horen dat het heel moeilijk zou worden om een appartement te vinden, aangezien de vraag heel groot is en het aanbod in, de relatief kleine wijk, San Telmo niet groot is. Dat verontrustte ons wel een beetje, we gingen even een rondje lopen en kwamen langs een appartementverhuurbedrijf, wij liepen gelijk naar binnen om ons geluk te beproeven, vertelden wat ons budget was en het eerste appartement dat op scherm kwam was er gelijk één die ons aansprak. 3 uur later hadden we de bezichtiging en de volgende dag was het contract getekend. Easy peasy dus! Wij hadden vanaf dat moment een woonadres in Buenos Aires en dat voelde geweldig!

Voordat we naar ons huisje zouden verhuizen, wilden we graag nog het weekend doorbrengen in de wijk Palermo. Dit is de yuppenwijk van BA en is in lijn hiermee ingedeeld in Palermo Soho, Palermo Hollywood en Palermo Queens, met veel dure winkels, goede restaurants, lounge bars en clubs. Sil had in Hollywood de goedkoopste double room gevonden, om er voor te zorgen dat er genoeg budget over zou zijn om uit eten te gaan en feestjes te vieren. Bij aankomst werd al snel duidelijk waarom de kamer zo goedkoop was, in het mooie hostel moesten we helemaal naar achteren toe lopen, daar via een smal gangetje en metalen nooduitgangtrap naar boven, waar we een kamer vonden ter grootte van een lucifer doosje met een stapelbed er in....hmmm OK...Steph en ik moesten onze bewegingen coordineren anders bleven we of tegen elkaar of tegen het bed of de muur aanstoten. Ach ja, het was schoon en inmiddels was het weer zonnig in de stad en wisten we dat we niet veel tijd in de kamer zouden doorbrengen, en we hielden zo budget over. Echter, die nacht bleek Steph niet helemaal in het bed te passen, alleen in een soort van diagonale positie met opgetrokken benen, weinig geslapen dus en het zou niet de eerste en laatste keer worden dat Steph te groot zou zijn voor de Zuid-Amerikaanse bedden.

We gingen gelijk op pad in Palermo, prachtige lommerrijke straten met moderne appartementen en mooi opgeknapte oude panden, designboetieken, yogascholen, hippe restaurants, alsof we terug waren in een Europese stad. En eigenlijk heb je in heel Argentinie niet het gevoel dat je echt ver weg bent. De Argentijnen hebben, in tegenstelling tot de Brazilianen met hun Creoolse achtergrond en de andere landen op het continent met hun inheemse indianen achtergrond, met name een Spaanse achtergrond en zijn daarom net als in Spanje relatief licht van huidskleur en aanzienlijk lang. Daarnaast wonen er in Palermo veel expats uit voornamelijk noordwest Europa. Dit alles maakt BA tot een stad waar je je als Europeaan snel thuisvoelt en snel kunt integreren. Dat deden wij dan ook! Op Plaza Serrano (wat Sil toch altijd aan Jochem doet denken :)) vonden we een tafeltje in de zon en kregen we heerlijk eten voorgeschoteld, met bijbehorende service. Wat jullie moeten weten is dat in de rest van ZA de service in restaurants echt bijna niet aanwezig is. Je wacht lang, moet om bestek vragen, krijgt geen contact met bediening, duurt uren voordat je het eten krijgt, etc. Dus de aanwezigheid van service was voor ons weer even heerlijk genieten.

Die middag liepen we langs een prachtige yogaschool en besloten om de volgende ochtend een lesje mee te pakken, alleen de dag ervoor hadden we voor het lestarief gevraagd, 15 werd ons verteld, en aangezien wij in Argentinie waren, namen wij aan dat het hier om 15 Argentijnse pesos ging, maar bij aankomst de volgende dag bleek dat de currency in Palermo geen pesos maar Amerikaanse Dollars zijn...en 15 dollar p.p. was net te veel voor ons budget. Wij baalden ontzettend, hadden veel zin om f te rekken en te strekken, en besloten om dan maar een kopje koffie te doen in de zon bij Plaza Armenia. Het was zaterdag, dus de Porteños waren ook vrij en op pad, wij hebben mensen zitten kijken en omdat we in BA waren om te kijken of we er zouden kunnen wonen ook veel gepraat of dit een stad voor ons zou zijn en hoe we zouden willen wonen. Erg leuk, en we merken dat omdat je niet in NL bent, waar je toch een bepaalde ´norm´ hebt wat de mogelijkheden betreft, en we onderweg veel mensen uit andere landen ontmoeten die vertellen hoe zij leven, we heel veel inspiratie opdoen. Eén van de belangrijkste leermomenten tot nu toe is geweest dat keuzes niet voor altijd zijn, dit maakt het maken van een keuze veel minder zwaar en je mogelijkheden een stuk flexibeler. We hadden inmiddels een aantal mensen ontmoet die tijdelijk ergens hun tentje opgezet hadden. Als je in het buitenland gaat wonen hoeft dat niet voor altijd te zijn, maar gewoon iets dat je een periode in je leven gedaan wilt hebben, dat besef maakte zo´n keuze voor ons al zo veel minder groot en een stuk overzichtelijker. Als ik het nu opschrijf denk ik, tsja dat is eigenlijk erg Cruijfiaans logisch, toch hadden wij de afstand met NL en de mensen die we ontmoet hebben de afgelopen 5 maanden nodig om tot dit besef te komen.

Maar goed, genoeg diepzinnigheid, Sil wilde net als 2 jaar geleden weer de lekkerste steak van Argentinie eten, en dit kan in Palermo in het wereldberoemde restaurant La Cabrera. Reservering verplicht, en ondanks dit moet je toch altijd in de rij wachten. Gelukkig zorgt het restaurant goed voor haar gasten, de wachtenden krijgen champagne! Argentijnen eten, ondanks de duizenden kilometers kust die er zijn, bijna geen vis en alleen maar vlees. Argentijnen eten het meeste vlees ter wereld, zo´n 65 kilo per persoon per jaar. Het eten van vlees samen is een belangrijk onderdeel van de Argentijnse cultuur, op zondag organiseert elke familie een asado (BBQ), en het is niet zoals in NL dat als er 10 mensen zijn er 10 worstjes zijn, nee het vlees wordt in overvloede ingekocht en leftovers (komt niet vaak voor) worden de volgende dag voor de lunch gegeten. Enfin, La Cabrera maakte haar naam weer waar, na een half uur hadden wij een 800grams Bife de Chorizo voor ons liggen. In Argentijnse grillrestaurants gaat het allemaal om het vlees, je krijgt er niet zoals in NL een goede portie friet en salade bij. Nee, de focus ligt op het vlees en de wijn. Bij La Cabrera krijg je bij het vlees allemaal kleine smaakmakertjes, gecarameliseerde uitjes, gegrilde knoflook en niet te vergeten Chimichuri saus, een van origine sausje met olie, oregano, knoflook, paprika, uitjes, peterselie dat perfect past bij het rode vlees. Yummm! Heerlijk was het en bij vertrek kregen we een fles prosecco mee, we love La Cabrera!

Het was vrijdagavond in Palermo, dus gingen wij een beetje op zoek naar gezelligheid, maar aangezien dat in BA pas rond 1 uur begint, was het om 23 uur nog uitgestorven in de bars en clubs. Iedereen in BA eet rond 22 uur en gaat daarna pas uit, wij waren nog niet aangepast aan dit ritme en waren dus om middernacht klaar om te gaan slapen. Geen feestje voor ons in Palermo dus, en daarom konden we de volgende dag fris en fruitig wakker worden en hebben we de middag in de zon gelegen in Parque 3 de Febrero, het Central Park van BA. Hardlopers, fietsers, skaters, jeugd, gezinnen vullen het park dat gevuld is met kleine meertjes. In de loop van de middag werden om ons heen volleybal netten gespannen en voetbalwedstrijdjes georganiseerd. Het deed ons erg denken aan het Vondelpark, alleen dan veel groter en zonzeker :)

Op zondag was het dan zover, wij konden intrekken in ons huisje in San Telmo. Spannend! Het huis was al volledig ingericht en we hoefden dus alleen onze spulletjes uit te pakken en even schoon te maken en we waren verhuisd. We voelden ons gelijk helemaal thuis! En omdat op zondag de grote markt in San Telmo is, gingen we gelijk de hort op. Letterlijk om de hoek van ons huis is Plaza Dorrego en we liepen gelijk tegen een tango optreden aan. Fantastisch! We slenterden wat over de markt en aten empanada´s. Empanada´s zijn gemaakt van deeg, vaak een halve cirkel, gevuld met vlees of kip of kaas, kosten niets en smaken heerlijk. Steph is officieel verslaafd. Op de weg terug naar huis, kwamen we ineens terecht in een straatfeestje dat om een Braziliaanse drumbband was ontstaan. Een groepje van 6 Brazilianen en zo´n 100 mensen inmiddels waren helemaal uit hun dak aan het gaan midden op straat. Wij sloten ons aan en hadden het gevoel dat we in een Carnavalsbloco in Rio terecht waren gekomen. Maar nee hoor, dit zou later blijken, dit is gewoon iedere zondag het geval in San Telmo, echt te gek!! Bij aankomst op Plaza Dorrego was inmiddels het vrijdansen begonnen, iedere zondagavond komen Porteños bij elkaar om tango te dansen op het plein. Van jong tot oud danst de tango en ook de traditionele Argentijnse volksdans die veel op een Middeleeuwse dans lijk, het is prachtig om te zien en veel mensen komen dan ook kijken. Steph en ik hebben wel een uur staan genieten en beloofden elkaar dat wij over een klein maandje, onze laatste zondag in de stad ook een tango zouden dansen op het plein. Want we zouden in de komende weken wat lessen hebben was het idee, maar kwamen daar eigenlijk steeds niet aan toe, dus toen het uiteindelijk die zondag was, hadden we nog maar 1 extra les gehad en wilde Steph het hele gebeuren aan zich voorbij laten gaan. Maar Sil kon het niet loslaten, na wat wijfelende momenten aan de rand van de dansvloer, gingen we er dan toch voor. Aangezien bijna alles bij tango bij de man ligt, was Steph echt retezenuwachtig, wat ochos hier en daar, paar rondjes benenwerk en na twee tango´s waren we klaar vonden we, want in vergelijking met de rest waren we echt genant slecht, maar we hebben het toch gedaan!! Na de tango kwam er een Braziliaanse band spelen, samba tijd! Heerlijk om weer te horen en al snel stonden we heupenwiegend te dansen en Steph kon zelfs lachen wat bij de tango ver te zoeken was. Voldaan liepen we naar ons huis, wat een eerste dag in onze nieuwe wijk! Een goed begin is het halve werk!

Die avond gingen we op tijd naar bed, want de volgende dag was het zover, Spaans leren. We zijn de week ervoor naar 2 scholen gegaan, 1 grote internationale school en de school die we via het hostel werd aanbevolen. De internationale school was in Centro, 15 minuten lopen van ons huis, en had hele goede referenties. Alleen vonden wij het allebei een beetje saai. En dit werd nog sterker toen wij bij de kleine school aanbelden. De deur werd opengedaan door een kleine Argentijnse, Myriam, met een reuzachtige energie. We hebben 30 minuten met haar in het Spaans gesproken, zodat ze onze niveaus in kon schatten. Het gesprek was gezellig en ontspannen, wat ons betreft de beste omstandigheden om nieuwe dingen in te leren, dus besloten we direct om onze lessen daar te nemen. Op maandag bleek ook een Belgisch stel aan de slag te gaan, Anouk & Wouter, Sil en Wouter gingen in het gevorderden klasje met Myriam en Steph en Anouk in het beginnersklasje bij Camilla. De les vloog voorbij en voor we het wisten zaten we met Anouk & Wouter een broodje te eten tegenover de school bij bar La Poesia, een typische San Telmo bar, bruin, verse kazen en hammen, goede koffie, verschillende soorten bier en goede wijnen. Steph zag een broodje leverworst staan en werd intens gelukkig, wat had ie dat gemist! Wouter, ingenieur en Anouk reintegratie consultant hadden hun Antwerpen net achtergelaten om een reis van 4 maanden door Zuid-Amerika te maken. We hebben het samen erg leuk gehad, een tangoles gevolgd bij El Ingles en een super leuke avond bij ons thuis doorgebracht en elkaar beloofd bij terugkomst in den Lage Landen elkaar weer op te zoeken.

De eerste week van les vloog voorbij, we begonnen iedere dag om 9 uur en hadden dan 3 uur les. Daarna gingen we langs de markt en supermarkt voor de boodschappen en lunchten lekker thuis en gingen daarna op het terras bij Cafe Origen ons huiswerk zitten maken. Met een biertje of lekkere cortado is het maken van huiswerk een stuk minder vervelend! Na wat dagen begonnen ze ons te herkennen en een praatje te maken, en ook de visboer en de groenteboer zeiden ons vriendelijk gedag met een blik van herkenning, wij begonnen ons steeds meer onderdeel van het wijkje te voelen. Aangezien we weer een eigen keuken hadden en eettafel, kookten we bijna iedere avond thuis en maakten daarna nog wat huiswerk, keken een film of serie of lazen nog wat. Steph ging in de ochtend weer hardlopen in Puerto Madero, de wijk aan het water in BA die heel erg doet denken aan de Handelskade in Amsterdam. We kwamen al heel snel in een lekker ritme terecht, zoals we dat thuis in NL ook hadden, alleen...nu waren al onze lieverds er niet om even mee af te spreken, of te bellen of wat mee te eten of te borrelen. Een aantal dagen hebben we beide heel veel heimwee gehad, totdat we een biertje in het zonnetje aan het drinken waren op Plaza Dorrego en tegen elkaar zeiden, kappuh nou! We zijn hier in een van de meest geweldige steden van de wereld, zijn op een wereldreis samen en hebben nog bijna 8 maanden vakantie. Het was goed om echt te voelen dat je de lieverds thuis mist, hierdoor waardeer je ze nog meer, maar we moeten blijven beseffen hoe geweldig deze tijd is en niet zitten kniezen, maar genieten en veel denken aan onze lieverds.

Dat weekend was het Carnaval, en voor het eerst hadden de Porteños vrij voor Carnaval, wij dus ook van school. Aangezien Argentinie erg verbonden is met buurland Uruguay en zij een rijke Carnavalscultuur hebben, had Buenos Aires voor Carnaval een delegatie uit Uruguay uitgenodigd. Avenida de Mayo was volledig afgesloten en duizenden mensen waren op de been om de Carnavalsoptocht te bekijken. Wij vonden een lekker plekkie aan de route bij een klein nietszeggend restaurant, waar veel locals met grote flessen bier aan tafeltjes zaten. Steph was gelijk verkocht en later bleken ze ook nog eens ontzettend lekker gegrild vlees te serveren. Top! De optocht begon en Sil was not impressed, aangezien zij 2 jaar eerder bij het echt Carnaval in Rio was geweest, was de versie uit Uruguay het echt niet...tot de 5e groep, die enorme energie gaven, zweten, harde drums...Sil sprong van haar stoel af en ging helemaal uit haar dak! Ondanks dat we allebei een beetje baalden dat we niet in Rio waren, hebben we een super avond gehad! De volgende dag gingen we naar de wijk Recoleta, de oude Aristocratische wijk van BA, dat destijds naar Parijs voorbeeld is ontworpen door de architecten van de rijke oud-geld families die uit San Telmo moesten vluchten wegens een pestplaag. Recoleta voelt hierdoor als Parijs, maar dan gevuld met goedlachse Argentijnen. Ook de rijke Evita Peron woonde hier en is op de beroemde begraafplaats van Recoleta begraven. Nog dagelijk komen er honderden mensen het graf bezoeken. Mooi om te zien, met name de imposante familiegraven waar je de grafkisten in zag liggen en sommige plekken leken net mini-kerkjes, maar goed een begraafplaats blijft een begraafplaats, dus na een uurtje zaten we alweer op een terras in het zonnetje een drankje te drinken, om te vieren dat we nog leven en wat voor leven :) Zoals altijd mensen kijken, heerlijke bezigheid die nog leuker werd toen Sil ineens een 7 jarige versie van Serge Gainsbourg zag. Fascinerend hoe die kleine op Gainsbourg leek (zie foto´s) en hij was nu zelfs al helemaal omringd door vrouwen en al heel erg galant tegen de dames. Je hoort wel eens dat iedereen een dubbelganger heeft, wij hadden die van Gainsbourg gevonden in BA, niet geheel verrassend want de stad is gevuld met prachtige wulpse warmbloedige vrouwen, ongetwijfeld een hemel voor Serge :)

Aan het einde van de tweede lesweek, waarin we samen 3 dagen les hadden, organiseerde Myriam een `Empanada-avond`, Steph moest daar natuurlijk bij zijn als empanadaverslaafde. Myriam en haar schoonmaakster waren vrijdagmiddag tijdens onze les al druk met het maken van de empanada`s, steeds moest ze f de les uit om ze om te draaien in de oven :) Die middag had Sil een skypedate met vriendin Judith en Steph ging lekker de kroeg in. Het skypen doen we steeds vaker, maar moeten wel altijd naar een internetcafe, waar je niet altijd alle privacy hebt die je zou willen en je ook niet op alle tijdstippen terecht kunt. Ook de moeders zouden ons vaker willen spreken en nadat ze horen dat we overwegen een laptop te kopen voor het skypen en onze foto´s, besluiten ze ons te verrassen met het nieuws dat ze ons een laptop kado willen geven. Wat een lieverds! Een week later hebben we er dan èèn, en we noemen haar (naar de mama´s bijnaam): Bep!
Maar goed, op de empanada-avond ontmoeten we een Zwitsers stel, zij wonen sinds 3 maanden in BA. Zij gaat haar promotieonderzoek doen in BA en hij is advocaat en werkt het komende jaar vanuit BA voor zijn klanten in Zurich. Woooooowww!! Inspiratie! Ook is er een hilarish Iers stel, Rory & Ashlyn, waar we later die week nog in de Irish Pub (typisch :)) zijn beland. Op een gegeven moment komt er een soort van oudhollandsch carnavalsmuziekje op en voor we het weten hebben we iedereen van de stoelen voor een ouderwetse polonaise. Alleen Urghetta, de excentrieke Italiaanse kunstenares, blijft zitten, later horen we dat ze alleen danst op zigeunermuziek en in BA is om een expositie van haar kunst voor te bereiden. Argentijnen zijn van alle Zuid-Amerikanen bij lange na de meest cultureel geinteresseerden, literatuur, theater, muziek, dans en kunst, de stad is er mee gevuld en door overheidssteun ook betaalbaar voor iedere Argentijn. Ook de empanada is cultuur en Sil dompelt zich er in onder en eet er wel 10 of meer, de volgende dag is ze doodziek, volledige maagleging, ze heeft zich nog nooit zo ziek gevoeld. Gelukkig hadden we een huis en kon ze lekker rusten, crackers eten en bouillon drinken. Na een paar dagen was ze weer de oude en gingen er gewoon weer borden vol naar binnen alsof er niets gebeurt was en woensdag gingen we zelfs naar een officiele tango les. Bij Torcuato Tasso een instituut in tangoland, de les was geweldig, stap voor stap kwamen de dingen die we in NL geleerd hadden weer helemaal terug en leek het er weer een beetje op dat we aan het tangoen waren. Op een gegeven moment moesten we even van partner ruilen en Steph werd gepaard met een wat oudere Argentijnse, zij leerde hem de letterlijke `kneepjes` van het tangovak, want je kunt de dame laten weten wat ze moet doen door kleine kneepjes en duwtjes. Sil was daarna weer aan de beurt en onder de indruk, ze liet zich zowaar leiden :)

In de loop van die week kwam onze lerares Myriam ineens met een grote verrassing. Ze had contact opgenomen met een kennis van haar, Ana, die een enorm netwerk heeft in de communicatie- en mediawereld in Buenos Aires. Ze wilde graag met Steph praten om te kijken hoe ze hem verder kon helpen. Steph stuurde een mail en 3 dagen later had hij een gesprek. Dat was raar na bijna 5 maanden geen werk, om weer een officieel gesprek te hebben. En ook de nette kleding ontbrak natuurlijk, dus ging Steph iets te casual naar eigen smaak, op gesprek. Dat verliep erg aangenaam, Ana vertelde dat je als buitenlander zeker aan de slag kunt in BA, maar dat de beheersing van het Spaans heel belangrijk is. Aangezien wij van plan zijn om in September weer in BA te zijn, spraken ze af dat t.z.t. Ana Steph zou voorstellen aan twee personen die op zoek waren naar mensen. Steph kwam helemaal enthousiast terug en was nog gemotiveerder om zijn Spaanse huiswerk te maken :)

In de tussentijd hadden we het veel over Patagonie, Steph wilde hier toch heel graag naar toe, maar Sil had hier 2 jaar geleden al helemaal doorheengereisd en moest nu kiezen om nog een keer het dure Patagonie te doen en andere nieuwe dingen op het continent te laten of om in BA te blijven, zodat Steph Patagonie zelf zou ontdekken. Idealiter zouden we het samen willen doen, maar omdat dat niet kon, kwamen we met het aloude compromis op de proppen. Steph zou 10 dagen zelf diep Patagonie in gaan en daarna zouden we samen vanaf midden Patagonie, Bariloche, samen verder reizen. Fijn om de knoop doorgehakt te hebben, maar naarmate het moment naderde werden we er beide steeds sipper onder...na bijna 4 maanden samen te hebben gereisd, en 24 uur per dag doorgebracht te hebben, zouden we elkaar nu ineens bijna 2 weken niet zien. Niet leuk! De avond voordat Steph op het vliegtuig zou stappen naar El Calafate, kochten we een heerlijke fles witte Torrontes en verse zalm om nog van de genieten saampies. De volgende ochtend vertrok Steph vroeg naar het vliegveld en Sil ging met backpack op naar een hostel...

De kleine maand wonen in Buenos Aires was fantastisch en leerzaam op vele vlakken. BA is een wereldstad, die niet slaapt en die gevuld is met mensen van over de hele wereld, die aangetrokken door de levenstijl, levensstandaard, het klimaat en het potentieel een poging wagen in de stad. Heel inspirerend!

Week 18: Uruguay

Reizen is voor een belangrijk deel nieuwsgierigheid, dus we hadden allebei zin om naar een land te gaan waar we allebei nog niet waren geweest. Oorspronkelijk was het plan om naar Punta del Diablo te gaan, maar aangezien de aanwezigheid van Skype met camera onzeker was zijn we direct naar Punta del Este doorgereden. Mama Loes werd namelijk 65 en wij zouden middels een groot scherm als verrassing online aanwezig zijn op het feest. En daar is Skype met camera voor nodig.

Punta del Esta sprak vooraf tot onze verbeelding, maar het bleek allemaal nogal teleurstellend. De skyline is die van een gemiddelde Spaanse Costa Brava plaats en na de Brazilaanse stranden vielen de grauwe stranden van Uruguay nogal tegen. Daarbij waren ook hier de kosten voor ons bescheiden budget nogal gortig. Na een aantal hostels bekeken te hebben zijn we uiteindelijk aan de hoofdstraat in een goeie kamer terecht gekomen. Ook het feit dat we die dag een groot deel van onze lieverds zouden zien maakte een hoop goed. Na een test met Vin en Gier zaten we een uurtje later in onze feestelijke outfits klaar voor het feest. En het werd een grote verrassing! Door de inleiding door Gier dacht een aantal dat we in levende lijve zouden verschijnen. Ondanks de haperende verbinding werd het een mooie happening waar we allemaal van hebben genoten.

Daarna zijn we een rondje Punta del Este gaan doen, over de landtong die het centrum eigenlijk is. Wat opviel waren de gemiddeld hoge leeftijd van de Uruguayanen en Argentijnen, de hoge prijzen en de hoeveelheid ´mate´ (ma-thee) die er wordt gedronken. Dat laatste is op zich wel een aardig verschijnsel en onlosmakelijk onderdeel van de Uruguayaanse en Argentijnse culturen (deze twee zijn nauw met elkaar verbonden, itt die van buurland Brazilie). Mate drinken is een essentieel onderdeel van de sociale omgangsvorm en de hele dag door worden mensen uitgenodigd voor een mate om onder het genot van de toestand van wereld te bespreken. Praktisch iedereen heeft daarom een soort mok met stalen rietje (bombilla), de droge mate, veel suiker en een thermosfles heet water bij zich om altijd en overal in de behoefte te kunnen voorzien. Op regelmatig verspreide punten staan vending machines waar tegen geringe investering de flessen kunnen worden bijgevuld. Na een drankje op het strand en een Aziatische maaltijd waar we allebei erg veel zin in hadden, zijn we op tijd onder de wol gekropen.

Een dag Punta del Este was meer dan genoeg en de volgende ochtend zaten we redelijk op tijd in de bus naar Montevideo. Nog zo´n stad die tot de verbeelding spreekt en dit keer gelukkig meer terecht. We zaten in het Green Hostel (beetje geitebreiers hostel, maar comfortabele kamer) middenin de stad, dus prima start om te gaan verkennen. Op aangeven van het hostel zijn we naar een eetcafe aan de overkant gegaan en hebben daar fantastisch lekker gegeten. De kok had eerder in kwalitatieve restaurants gewerkt (Punta del Este..) en dat was te merken. Vooral zijn spinazie-rode kool taartje was erg goed. Via de meatmarket aan de haven, alleen maar grote stukken steak, briljant, zijn we via een karakterstiek pleintje met antiekmarkt naar het grote plein waaraan het presidentieel paleis ligt. Een vrij lelijk gebouw, waarvan men destijds dacht dat het modern was en de tand des tijds wel zou doorstaan. Via een voorheen literair cafe, soort van Hoppe, en de grote winkelstraat, waar ons dringend werd aangeraden niet al te lang te blijven lopen ivm overvallen, zijn we met een tas vol eten naar het hostel gegaan. Om de kosten enigszins te drukken hebben we zelf een maaltijd in elkaar gedraaid en zijn wederom vroeg gaan tukken.

De volgende dag zaten we alweer vroeg in de bus richting Colonia del Sacramento. Een oud stadje aan de Rio de la Plata (waaraan ook Buenos Aires en Montevideo liggen) met straten met hobbelstenen en perfect onderhouden antieke pleinen en huizen, maw Unesco erfgoed. We hebben eerst onze spullen gedumpt in ons Hostal de las Poetas en zijn daarna op pad gegaan. De geschiedenis en architectuur maken het stadje op zich interessant, het feit dat het daardoor een van de belangrijkste toeristenpleisters van Uruguay is geworden doet echter af aan de sfeer. Vergelijkbaar met het gevoel dat je krijgt als je door Marken of Urk loopt. Overal kun je snuisterijen kopen en de prijzen (in restaurants) zijn relatief hoog. We zijn uiteindelijk gerechten gaan delen om toch op een terras te kunnen zitten en ons dagelijkse budget niet al teveel schade aan te doen. We hebben die middag (eigenlijk al veel eerder) besloten om een dag later de boot naar Buenos Aires te nemen en na wat gehannes bij het loket onze tickets gekocht. ´s Avonds hebben we zelf weer gekookt en zijn met erg veel zin om eindelijk naar Argentinie te gaan ons bed ingedoken.

Uruguay is ons dus een beetje tegengevallen, het was eigenlijk te saai na de swingende cultuur van Brazilie. Met een dikke glimlach zaten we de volgende dag dan ook op de Zuid-Amerikaanse Koegelwieck (zie snelboot naar Terschelling) op weg naar ons volgende avontuur!

Week 14 - 18: Brasil Todo bom!

Ps. Ik lig nu in een hangmat, half in het zonnetje dit stukje te schrijven. Notitie; in mijn leven mag een hangmat niet meer ontbreken.

Maar goed, eindelijk naar Zuid-Amerika!! De Sprong.

Sil was op de ochtend van vertrek zelfs een beetje zenuwachtig, want ja...straks valt het ineens ontzettend tegen allemaal...gelukkig was dat gevoel helemaal weg bij aankomst in Santiago de Chile. Sil hablarde al weer volledig Spaans en liep met een glimlach van oor tot oor rond op het vliegveld van Santiago, waar we een paar uur moesten wachten voordat we onze vlucht naar Sao Paulo konden pakken. Het originele plan van de reis was om vanuit Santiago naar Bogota in Colombia te vliegen, maar omdat Steph echt heul erg graag naar Patagonie wilde, moesten we voor eind maart in Argentinie zijn en dit zouden we niet redden als we eerst nog Colombia en Brazilie wilden zien. Dus change of plans en daarmee dus ook geen Carnaval meer in Brazilie...even slikken...en weer doorgaan (luxeprobleem!).

Maar goed, op 25 januari om 16 uur ´s middags vertrokken we uit Auckland,Nieuw-Zeeland en na maar een paar uurtjes slaap op het vliegtuig landden we op 25 januari om 14 uur ´s middags in Santiago de Chile. We waren dus op dezelfde dag geland, alleen door het tijdsverschil 2 uur eerder dan dat we vertrokken waren, maar met 12 uur vliegen en maar 2 uur slaap...en toen moesten we dus nog 4 uur wachten op onze vlucht naar Sao Paulo, waar we midden in de nacht doodmoe aankwamen, alleen...je raadt het al...jetlag...we konden NIET in slaap vallen!!! Ogen hard dichtknijpen, slaapliedjes zingen, schapen tellen, linker zijkant, rechter zijkant, dan maar op de buik...maar nee...geen REM slaap te bekennen, tot 7 uur ´s ochtends, toen pas vielen we in slaap. Alleen, omdat we ooit gehoord hadden dat je na zo´n lange vlucht moet proberen zo snel mogelijk in het locale ritme te komen, zijn we gewoon om 10 uur weer opgestaan...en naar het ontbijt slaapgewandeld...de Braziliaanse hostelontbijtjes zijn de beste in Zuid-Amerika, met heel veel vers fruit, sapjes, broodjes, taarten, eieren...the works zeg maar...dan is backpacken ineens niet meer echt back to basic...en aangezien we de dagen ervoor alleen maar vliegtuigmeuk hadden gegeten, hebben we ons helemaal uitgeleefd en zijn met volle buikjes terug naar de kamer gegaan, waar we niets anders meer konden doen dan op het bed neerploffen en we waren binnen 1 seconde vertrokken om einde van de middag wakker te worden. Heerlijk, we hadden een second wind te pakken, effe douchen en Sao Paulo een beetje verkennen dus!

We konden onze flipflops weer uit de bodem van de tas halen, want in Brazilie was het gewoon weer 31 graden! Wij blij! We liepen naar Jardins, het rijke gedeelte van Sao Paulo, maar om daar te komen moet je door het ´echte´ Sao Paulo, veel auto´s, niet goed onderhouden wegen en stoepen, vuilnis, zwervers, graffiti, leegstaande panden...en dit was na 1 ½ maand in het rijke Australie en Nieuw-Zeeland weer even wennen, met name het feit dat je weer op je hoede moet zijn wat betreft je eigen veiligheid; welke straat je neemt, hoeveel geld je meeneemt, waar je de tas laat en of je uberhaupt een tas meeneemt. Echter, zodra je dit weer door hebt en jezelf goed informeert over waar je wel en niet moet zijn en gewoon meeneemt wat je kwijt kunt raken, is er niets aan het handje. Veiligheid kan een issue zijn in dit continent, maar ligt vooral erg aan jezelf, en die extra oplettendheid wordt al snel een tweede natuur en wat er dan nog overblijft zijn heerlijke landen om doorheen te reizen. Man, we merkten gelijk dat we in Brazilie waren, het leefde weer, mensen op straat, muziek, prachtige vrouwen, mannige mannen, op iedere straat een terras waar je elk uur van de dag wat kunt eten en biertjes en caiprinha´s kunt bestellen, kleur,vers fruit, heerlijke temperatuur en goedlachse mensen die altijd in zijn voor een kletspraatje. Heerlijk!

De wijk Jardins voelt als de 9 straatjes alleen dan groter, gevuld met allemaal boetieken en een mega Havaiana store...natuurlijk! Want elke, werkelijk waar, elke Braziliaan loopt op slippers. Bij de vrouwen in combinatie met een super kort strak spijkerbroekje en idem toppie en de mannen hebben een surfshort aan en een t-shirt of ontbloot bovenlichaam. Steph was al snel gewend aan deze nieuwe dress-code en trok zodra het maar een beetje warm was (ongeveer iedere dag na 10 uur ´s ochtends) zijn t-shirt uit. In de wijk Santa Teresa in Rio de Janeiro, waar het ´s nachts onveilig kan worden, trok hij zelfs zijn t-shirt uit om er meer Braziliaans uit te zien en de kans om overvallen te worden te verkleinen...niet vele Brazilianen zijn 1.95m, blond met blauwe ogen, maar goed, niet geschoten is altijd beroofd :)

Die nacht sliepen we alweer heel slecht en kwamen er achter dat de vlucht die we voor de volgende dag geboekt hadden naar Salvador, vertrok vanaf het vliegveld dat opgenomen is in het world guiness book of records voor `Het vliegveld dat het verst van de stad van ´vertrek´ afligt´...100 kilometer van Sao Paulo om precies te zijn...lekker dan! En omdat onze vlucht om 7 uur ´s ochtends vertrok, zat er niets anders op dan op het vliegveld te slapen, alleen...hadden de ontwerpers van het vliegveld iets tegen slapen...Sil heeft het echt geprobeerd, werkelijk waar in elke mogelijke positie (zie foto´s) maar kon met geen mogelijkheid in die bankjes in slaap vallen. Het was echt hilarisch om te zien hoe ook alle toeristen om ons heen probeerden een juiste positie te vinden om te slapen...tevergeefs. Dus zonder ook maar een enkel uurtje slaap, strompelden wij het vliegtuig in, waar we eindelijk in slaap vielen, maar het was zo´n zittende slaap, je kent het wel, waar je de hele tijd in gevecht bent met de zwaartekracht die op je hoofd wordt uitgeoefend en uiteindelijk steeds maar hoogstens 3 minuten slaapt om vervolgens door je neerstortende hoofd weer wakkergeschud te worden, om vervolgens je hoofd weer op te tillen om door te slapen en 3 minuten later weer dezelfde handeling te herhalen...dusss...kapot waren we toen we in Salvador aankwamen, dus gooide we er een sterk bakkie in en gingen op zoek naar hoe we vanaf het vliegveld naar Diogo konden komen. Sil liet zich niet voor een gat vangen toen we de ´toeristen´ prijs voorgeschoteld kregen en ging op zoek naar alternatieven en vroeg de locals hoe zij het deden...Sil praat geen Portugees...wel reisspaans met een perfect Portugees accent...een beetje wat je doet als je het Duitse woord niet kent, gewoon het Nederlandse woord zeggen met een Duits accents...en dat leek te werken, want 25 minuten later en maar enkele Reais armer, zaten we bij de bushalte, te wachten op de Linha Verde bus naar Diogo. En ja, daar zaten we op onze grote backpacks, in een provisorische bushalte, met het verkeer dat ons om de oren vloog, allemaal busjes die voorbij reden en waar de bijrijder de bestemming aan het uitschreeuwen was naar de wachtende passagiers...nee geen systeem...geen nummers...gewoon goed blijven luisteren, rennen en springen. Daarnaast is overal in Zuid-Amerika op ieder moment van de dag altijd wat te eten en te drinken te kopen, en ook in onze kleine bushalte midden op straat konden wij cocosnoot, zoete broodjes en verse vruchtensap kopen...yummm. Salvador ligt in het noorden van Brazilie, waar de mensen overwegend een Creoolse achtergrond hebben, dit merk je gelijk, iedereen is donkerder, kleurrijker, overal is music, ze zijn iets luidruchtiger, de vrouwen hebben nog grotere billen en prachtige sexy outfits en de mannen hebben nog dikkere gouden kettingen. Mannen praten met mannen, vrouwen met vrouwen, onderling wordt alleen maar naar elkaar gefloten en worden er blikken uitgewisseld. Het duurde bijna 45 minuten voordat onze bus eindelijk kwam, toch hebben wij daar al die tijd met een GIGA smile op onze koppen gezeten, want al die chaos, al die kleurrijkke mensen, dit voelde weer als het echte reizen, heerlijk!

In Brazil zijn we uiteindelijk 4 weken gebleven, 2 weken korter dan voorgenomen, want het gaat goed met Brazillie en daarom is de Reais sterk en de prijzen hoog. Ten opzichte van 2 jaar geleden was de Reais 2 keer zo veel meer waard geworden, dusss konden wij minder kopen met onze Euro´s. De eerste week hebben we dat maar een beetje vergeten, want ook al was het duurder dan verwacht, het was nog steeds niet zo duur als in Nieuw-Zeeland en Australie. En omdat we de laatste maanden zo back to basic hadden geleefd, waren we toe aan een vakantie van het reizen....belachelijk klinkt dat he!?! Maar goed, geloof het of niet, reizen is vermoeiend :)) intensief, nieuwe mensen, nieuwe plekken, elke dag beslissingen maken, wennen , geen routine, elkaar ook nog eens leren kennen, het zijn allemaal fantastische dingen, maar we merkten dat we na 4 maanden op hoog tempo gereisd te hebben, echt ff toe waren aan ff echt helemaal niets. Nou en dat is precies wat ze in Diogo hebben, zee, strand en jungle en voor de rest helemaal niets! We zijn zelfs verdwaald op weg naar het strand, je moet eerst door een rivier, dan door duinen en langs een moeras, er is geen officieel pad, dus wij hebben uiteindelijk met behulp van de eeuwenoude scouttechniek van het zoeken naar voetsporen in het zand, de weg naar het paradijselijke strand gevonden. Geniaal strandje met 2 shacks die verse gegrilde vis en biertjes verkochten. Mooie van Brasil is dat het bier standaard in 1 liter flessen komt en dat deze uitgeserveerd wordt met een eigen koeler, want ja bier mag niet koud worden! Terecht! In Diogo hadden wij een prachtige pousada gevonden, gerund door een Sophie een Belgische en KLeo een Braziliaanse surfer en hadden een cabana met 2 enorme hangmatten en een kast vol spelletjes, waar we MasterMind vonden, verslaafd waren we. Steph probeerde iedere dag Sil te verslaan, dat is 1 keer gelukt...

Na een aantal dagen waren we eindelijk van onze jetlag af en konden weer goed doorslapen, dus hadden weer energie om dingen te ondernemen. Steph ging dan ook gelijk met Terese en Eric, een stel uit Frankrijk, op pad om de beste surfspots te vinden, Sil moest nog even thuis blijven, want de zonneallergie was nog niet voorbij. Ga je 1 jaar op reis naar alleen maar zonnige oorden, krijg je zonneallergie, irritant! Gelukkig is er in de jungle ook veel schaduw en wij hoorden al snel van het restaurant dat de beste Moqueca (traditioneel visstoofpotje) van Bahia zou maken, Sombre de Mangera (In de schaduw van de mangoboom), je zit hier letterlijk onder een giga mangoboom, waar een op z´n Braziliaans vastgemaakt net ons scheidde van levensgevaarlijke neerstortende mango´s en kokosnoten (Brazilie is het land met het hoogste dodental door valllende kokosnoten!) Het duurde even voordat de stoofpot klaar was, uurtje ofzo, dit gaf ons de tijd om alle Brazilianen om ons heen even te observeren. Conclusie: op zondag wordt met de familie in een restaurant de lunch gegeten. Aan alle tafels zaten volledige families, waarvan de dames er op hun zondagsbest uit zagen en in Brazillie is dat het soort kleding dat in Nederland gedragen wordt wanneer je uitgaat. Sexy, vrouwelijk en opvallend, de mama´s en ook de oma´s, maakt niet uit. De vrouwen kletsten met elkaar, de mannen praten niet maar kijken naar het voetbal op televisie en schreeuwen af en toe wat en kijken dan begrijpend naar elkaar (overal waar je ook komt, hoe shabby de plek ook is, er hangt ALTIJD een plasma TV met voetbal op!), de pubers zijn met hun mobiele telefoon bezig, de kleine kids zijn aan het rondrennen door het restaurant en de opa´s en oma´s slapen vaak. Mooi tafereel!

En omdat we weer op volle kracht waren, er echt niets te doen was in Diogo, besloten we naar Praia de Forte te gaan, iets groter, toeristischer en de plek waar we het Tamar project konden bekijken. Zij beschermen de schildpaddenpopulatie aan de kust van Brazilie en dit was de kans om die kleine hummeltjes de zee in te zien kruipen. Goed werk doen ze daar. Ander bijkomend voordeel van een iets toerischtischer plaatsje is dat er gewoon een pad en horeca aan het strand is en dat wij diezelfde avond op een terrasje Caiprinha´s te zaten drinken. Brazilie ten voeten uit!

Volgende stad was Salvador, de hoofdstad van de regio Bahia en de Carnaval, en bekend als een zeer gevaarlijke stad voor toeristen aangezien die te pas en te onpas beroofd en opgelicht worden. Dus wij gingen met bijna lege zakken de straten van Salvador op en wat ons eerder opviel dan de onveiligheid was de enorme manier waarop de Bahianen genieten van hun stad. Het was vrijdagmiddag en het strand was vol met mensen, muziek, eetkraampjes, mannetjes met een koelbox die biertjes verkochten. Top sfeertje. Wij sloten aan, bestelden een biertje op het terras en zagen de zonsondergang in zee. De volgende dag gingen we naar het UNESCO gedeelte van de stad, dit bestaat uit smalle straatjes met keiweggetjes en kleurrijke panden. We bezochten ook een graffiti expositie in een oud pand met hoge plafonds en uitzicht over de oude stad en kerken, mooi contrast tussen modern en oud wat elkaar versterkte.

Volgende stop...RRRRRRRRRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrrrriiiiiiiioooooo!!!! Oooh man wij konden NIET wachten!! Rio is een fantastische stad en voor ons ook een beetje speciaal, omdat daar in mei 2008 onze paden elkaar weer kruisten. A trip down memory lane, dus zijn we teruggegaan naar de Marriot om de beste sushi te eten en naar ZaZa´s bistro en sliepen we in hetzelfde hostel Harmonia. Daarnaast zou Sil haar vriendin Rowena weer zien en ook Steph ging op bezoek bij Stevie en zijn familie. Met hun hebben we een avondje gevuld met Caiprivodka´s, pizza´s en sambales, heerlijk! Met Rowena zijn we als vanouds het nachtleven van Lapa ingedoken en Santa Teresa, het Monmartre van Rio, verkend. Een van de hoogtepunten was ons bezoek aan de gepacificeerde favela Dona Marta, waar we met uitzicht op de Sugar Loaf, een priveles yoga kregen. Zennnnnnn. Maar eigenlijk hetgeen waar we het meest van genoten was het feit dat we de stad al een beetje kenden, ons thuis voelden, wisten waar we wel en niet moesten zijn en zonder kaart rondlopen. We voelden ons een beetje Carioca´s, zegmaar. Dit gevoel werd bij Steph alleen maar sterker na een dagje Ipanema beach; zon, zee, strand, surfen, joggen, volley, groeiende economie, goede levensstandaard en prachtige vrouwen = heaven voor Steph :) Na 1 week vertrokken we met tegenzin uit Rio, het was veel te leuk en we zouden alle Carnavalsactie missen...niet leuk...we troostten onszelf met de gedachte dat we zeker nog veel vaker naar Rio terug zullen keren, onze Carnavalstijd komt nog wel!

Na de stad is het weer wat tijd voor natuur, Ilha Grande it is, een eiland 2 uur ten zuidwesten van Rio dat bekend staat om zijn vele stranden. Wij dachten goed voorbereid te zijn en stapten uit op het busstation, denkende dat de ferry naar het eiland daarnaast zou vertrekken....not dus! Bleek dat het 30 minuten lopen was en wij hadden nog precies 25 minuten om met al onze spullen...zo´n 25kg inmiddels...die kant op te lopen. We waren gelukkig niet de enige die ons vergist hadden en onder bezielende leiding van Steph en Linda hebben we net op tijd en volledig bezweet de ferry kunnen pakken. Ilha Grande kwam al snel in zicht...paradijselijk zag het er uit en was het ook. De eerste dag zijn we met Ollie en Linda naar een prachtig strandje gegaan, waar we uren gesnorkeld, gechilld en lekkere vis gegeten hebben. Perfect ontspannen en met de Ieren was het hilarisch! Ons hostel was heerlijk, met hangmatjes, DVD bibliotheek, heerlijk ontbijt en een gepassioneerde hosteleigenaar die ons 10 minuten na aankomst al een verborgen watervalletje en lekker local restaurantje had laten zien. Geniaal. Wij vertrouwden hem volledig en toen hij ons de volgende dag adviseerde om in plaats van naar het strand Lopez Mendez naar Dios Rios te gaan, 3 uur lopen, verborgen parel, als je terug moet komen ga je huilen zo mooi is het strand daar. Dus wij gingen de volgende dag op pad, vroeg op om de hitte voor te zijn, water mee en vol verwachting... De trekking was langs een weg, altijd minder, en de weg bracht ons bij de voormalige plek van de gevangenis die nu aandeed als een spookstad, raar...en werd nog gekker toen er ineens een schreeuwende man uit een huis kwam rennen en op z´n fiets sprong...hmmm...nou ja, dachten wij, het gaat ons om het strand, dus nog even doorlopen. Je raadt het al, aangekomen bij het strand...enorme teleurstelling...echt Schoorl in de zomer is 10 keer zo mooi. Dus wij wilden daar ZSM wegwezen en onze hosteleigenaar had gezegd dat we voor 15 dollar terug zouden kunnen komen, dus wij op zoek naar een local, die ons vertelde dat het 60 dollar is en dan zit je pas op het volgende strand, waar je nog eens 15 dollar p.p. moet betalen om terug naar ons hostel te komen. Steph werd helemaal gek!! Lelijk strand, niks te doen en de keuze of een poot gelicht te worden of weer 3 uur teruglopen...we begrepen nu waarom de hosteleigenaar zei dat we zouden huilen bij terugkomst...uit pure ellende! Aangezien we op een strak budget zitten, liepen we terug, in het hostel kwamen we de eigenaar tegen, Steph wilde niet met hem praten en gunde hem geen blik waardig, zo boos was ´ie. Pas de volgende dag na de lunch was de lucht geklaard en kon er weer met de eigenaar gesproken worden.

De laatste stop in Brasil is Paraty, een kustplaats 2 uur rijden ten westen van Ilha Grande en deels UNESCO beschermt. We hadden maar 1 dag daar, dus besloten we een boottocht te maken om alle stranden en eilanden goed te kunnen zien. Op de boot was het 1 groot Nederlands feestje der herkenning. Manon en Bart, Amsterdammers werkend in televisieproductie en Anna en Richard die NL achter zich hadden gelaten voor 6 maanden reizen. We kliekten zoals we alle ´anderen´ beschuldigen van kliekgedrag...maar het was heerlijk, even thuiskomen, echt super gezellig en omdat we niet genoeg hadden aan de boottrip (die overigens prachtig was) zetten we onze oranjesessie gewoon door die avond met een etentje. Oranje boven!

Volgende dag vertrokken we richting Sao Paulo, 8 uur met de bus naar het internationale busstation, waar we 4 uur moesten wachten op onze bus naar Uruguay, die ons in 32 uur naar Punta del Este gaat brengen. De tijd vloog voorbij, we internetten wat, aten wat en speelden daarna domino. De Brazilianen vinden dit maar al te grappig, gringo´s aan het dominoen, er werden nog net geen foto´s gemaakt. Op naar Uruguay waar we het hele noordelijke gedeelte overslaan en direct naar Punta del Este reizen, een grotere stad met goede faciliteiten, zodat we zeker weten dat er een internetcafe is met Skype, zodat we Loes kunnen verrassen op haar 65ste (nee, dat zou je niet zeggen he :)) verjaardagsfeestje!!

Brasil, een gigantisch en mooi land, met een gigantisch potentieel, dat nu langzaam maar zeker een plek op de wereldmarkt aan het veroveren is. Onze harten heeft het al veroverd, wij houden van Brasil!

Week 10/11/12: Nieuw Zeeland - Hink, Stap, Sprong!

Een kleine toelichting is op z'n plaats. Voordat we aan onze reis begonnen wisten we al dat Zuid-Amerika het hoofddoel zou worden. De eerste weken in Azie waren lekker om in te komen, wennen aan het reisritme in een reisvriendelijke omgeving, de Hink. Daarna even bijkomen van het onderhandelen in de briljante natuur van Australie en Nieuw-Zeeland, de Stap. Om uiteindelijk perfect voorbereid aan onze ultieme reisbestemming Zuid-Amerika te beginnen, de Sprong.

Australie had eigenlijk net iets teveel van ons uithoudingsvermogen gevergd. De rit van Perth naar Melbourne was ons niet in de koude kleren gaan zitten en we zijn tamelijk vermoeid in NZ aangekomen. Reizigers mogen niet klagen, dit zijn luxeproblemen, we weten het, maar toch. Voor het begrip, want dit heeft onze keuzes in NZ mede bepaald.

Als je komt aanvliegen snap je meteen waarom Lord of the Rings in NZ is opgenomen. De natuur is overweldigend, de kleuren net iets feller dan je gewend bent en het licht maakt alles nog scherper. Queenstown was de eerste bestemming, onderin het Zuidereiland. Het stadje staat bekend om z'n extreme adventure mogelijkheden en dat is overal goed zichtbaar. Op elke straathoek kun je een bungeejump boeken en overal zie je shirts van mensen die net met zo'n 200 km/u uit een vliegtuig zijn gevallen. Voordat wij uberhaupt over iets dergelijks konden nadenken, moesten wij eerst een belangrijkere knoop doorhakken, busje of auto. Ondanks een zeer scherp aanbod van Wicked Van hebben we uiteindelijk voor het comfort van de auto en de hostels gekozen. Even geen campings meer voor deze twee luxepaarden. Blij met onze Nissan Tiida zijn we de tweede dag naar Glenorchy gereden, een "postcard perfect" plaatsje vlakbij de Milford Sounds, het berg- en fjordengebied onderin het Zuidereiland. Het weer kan hier ook in de zomer vrij snel omslaan, dus Steph heeft even de "Willy warmer" van possumbont geprobeerd. Tevens kon hij zich in "Merino-Mekka" uitleven en heeft hij voor de gure dagen een nieuw Icebreaker vest gekocht. Beetje boven budget, maar het gaat een leven lang mee, zeggen ze. Golfen kun je uitstekend in NZ en in de buurt van Queenstown, aan de voet van het bekende skigebied Remarkables, ligt een van de mooiste banen van het land, Jacks Point. Doordat Steph net een vest had gekocht zat de greenfee er niet meer in, maar hij heeft wel een paar hele mooie foto's kunnen nemen..

De volgende bestemming was Mount Cook, de hoogste berg op NZ. Dit was een rit van slechts drie uur, dus al veel beter dan we gewend waren van Australie. En ook meteen een duidelijke richting voor onze tijd in NZ, want door deze kant op te gaan hebben we bewust (en letterlijk) de Frans Jozef en Fox gletsjers links laten liggen. Hier naar toe gaan zou weer lange autoritten betekenen en de wetenschap dat we later in Patagonie ook de kans krijgen om gletsjers te zien maakte het een makkelijke keuze. Onderweg zijn we langs de eerste bungeelocatie van NZ gereden en ze weten hier wel hoe je iets dergelijks moet opzetten. Modern gebouw, state of the art equipment en pompende muziek naast karakteristieke, oude loopbrug over een ravijn/rivier zo'n 50 meter diep. Diep moest je ook in je portomonnee graven, dus een bakkie troost later zaten we weer in de auto. Mount Cook is indrukwekkend, mede door de ligging aan een azuurblauw meer. We hadden geluk dat het helder weer was, waardoor we prachtige foto's hebben kunnen nemen. De Maori naam voor de berg is Aoraki wat "cloud piercer" betekent, dus de weersomstandigheden zijn er wel eens anders. Vanuit het hostel in Mount Cook village hebben we die middag een mooie hike bergop gemaakt. Sil in haar karakteristieke zig-zag stijl (silly-saggy) en Steph immer-gerade-aus om de conditie een beetje op peil te houden. Weer terug beneden wilde Sil zo snel mogelijk naar de bar en Steph nog een rondje om de berg (Governors Bush walk, beschermd stuk bos op de berg). Later bij de borrel bleek dat we onafhankelijk gelijktijdig dezelfde gedachten over wonen in de stad hadden gehad. We laten jullie nog wel weten hoe die waren :) 's Avonds hebben we de zalmmoot die we 's middags bij een zalmfarm hadden gekocht bereid en de rest van de hostelkeuken jaloers gemaakt. Daarna vroeg naar bed en oordoppen in, omdat we in een dorm met vier anderen sliepen, waaronder een snurkende Aziaat. Steph is die nacht overigens nog wakker geworden op de badkamervloer en waarschijnlijk flauwgevallen door een combinatie van te snel opstaan in het pikkedonker en oordoppen die zijn evenwichtsorgaan beinvloeden. Of zoiets..

De volgende dag zijn we naar Lake Tekapo, dat in de buurt van Mount Cook ligt, gereden. Wederom een mooie rit en onderweg nog een paar Merino schapen tegengekomen. In het hostel, een houten lodge aan het meer, hadden we onze eigen cabin en weer wat meer comfort. De sfeer was erg relaxed en we hebben een paar mooie gesprekken met andere reizigers gehad. Sil was met een gezellige Spaanse in gesprek geraakt waar het mee klikte en het was leuk om naast de standaard reisonderwerpen ook over persoonlijkere dingen te praten. De trekking die we de volgende ochtend gemaakt hebben ging langs het meer heuvel op, uiteindelijk richting astronomisch observatiecentrum Mount John, dat bekend is door de locatie waar de heldere omstandigheden ideaal zijn voor dit soort activiteiten. Redelijk uitgeput van deze toch zijn we 's middags naar de enigszins tegenvallende alpine springs, natuurlijk zwembaden, gegaan. Het was goed warm water in plastic zwembaden en daar is alles wel mee gezegd.

Na Lake Tekapo en de bergen zijn we naar de Banks Peninsula gereden dat op een oude vulkaan ligt. De eerste nacht sliepen we in Double Dutch, een hostel gerund door een Nederlands stel dat zo'n twintig jaar geleden in NZ is blijven plakken. Het dorpje, Okains Bay, ligt achterin verscholen op het schiereiland en dat maakte het hostel erg relaxed. Het was van alle gemakken voorzien en uiteraard waren we niet de enige Nederlanders die daar verbleven. Met twee Groningers die tijdens deze vakantie op NZ waren getrouwd en hun zoontje hebben we gegeten en de hele avond ouderwets hollands gepraat. Suf geluld zijn we daarna in een heerlijk bed gedoken met uitzicht op de tuin en schapen. Een paar tellen later zijn we helemaal uitgeslapen naar het volgende dorpje, Akaroa, gereden. Ooit zijn hier de Fransen als eerste aan wal gekomen en het had niet veel gescheeld of het was ´pas mal` in plaats van ´not bad` geworden. Aangezien het Hollands weer was zijn we lekker naar de film gegaan, (Farewell met bekende Servische acteur Emir Kusturica). Het glas wijn dat we daarna in een restaurant wilden gaan drinken (zonder eten, want dat was te duur) werd niet echt gewaardeerd, maar mede door een hostelgenoot die daar wat geld bijverdiende konden we toch blijven zitten. Het showbootje aan het plafond met de naam Passing Wind deed ons afvragen of ze de Franse Passaat bedoelden of het Engelse to cut the cheese.. Het Franse hosteltje leek op internet gezelliger dan het in werkelijkheid was, dus na het eten zijn we vroeg onder de wol gekropen.

Na de beste koffie van NZ in Lyttelton zijn we doorgereden naar Christchurch, vrij recentelijk nog getroffen door een aardbeving. In NZ moet je in principe altijd rekening houden met dit heftige natuurverschijnsel, maar als je ziet wat voor schade het kan aanrichten kun je je voorstellen dat je er eigenlijk nooit echt op voorbereid bent. We sliepen die avond in een oude gevangenis wat voor Sil haar eerste avond en voor Steph zijn tweede in de cel betekende. Was vrij comfortabel overigens. Doordat wij de rechterkant van het Zuidereiland namen kwamen we weer langs een thermische pool die er wederom beter uitzag op internet dan in het echt. Het was eigenlijk een grote Wilgenhoek (bekend zwembad uit Purmerend) met heel heet water en heel veel mensen. Op de vraag wat dit water met je doet konden de medewerkers geen antwoord geven, dus na een rondje door alle baden zijn we het terras opgedoken. Steph heeft 's avonds pannenkoeken gebakken (een poging gedaan met alle pannen die er te vinden waren). De volgende dag vroeg op om naar Kaikoura te rijden, zodat Steph met de dolfijnenboot mee kon. Hij stond op de wachtlijst en moest afwachten of er reserveringen niet kwamen opdagen. We waren ruim op tijd, maar dat mocht helaas niet baten. Ondanks de teleurstelling was de wandeling later langs de kust en de zeeleeuwen erg mooi. En 's middags konden we deze wegdrinken in het wereldberoemde Marlborough wijngebied. We hebben uiteindelijk gekozen voor het wijnestate Georges Michel (geen familie van) en na de proeverij een fles wijn en twee platters (pate en vis) besteld. Het betere genieten! De topnacht (filmpje en uitstekend geslapen) in Blenheim betekende helaas het einde van ons Zuidereiland avontuur, want de ferry naar Wellington vertrok de volgende dag. Dit is een briljante tocht door de Marlborough Sounds en een aanrader voor iedereen die naar NZ gaat!

Windy Wellington deed z'n naam eer aan en buiten zitten in de hoofdstad van NZ is een uitdaging. We moesten even zoeken naar een plekkie dat lekker voelde en in de haven hadden we dat gevonden. Eerst zagen we een paar pijlstaartroggen op een trailerhelling liggen rusten, daarna heeft Steph een paar halen op een ergometer van de lokale roeivereniging kunnen maken en uiteindelijk zaten we met onze glazen stevig in de handen op een mooi terras aan het water. Een dag bleek uiteindelijk meer dan genoeg hier, dus we waren blij dat we een dag later in de auto richting Lake Taupo zaten. Het was de bedoeling om daar een van de mooiste eendagstrekkings, de Tongariro, te doen. Helaas trok er dat moment een typhoon over het land, waardoor alle buitenactiviteiten werden afgelast en we hadden niet de flexibiliteit om te wachten op beter weer. Als vervanging zijn we onze yogaspieren weer gaan gebruiken (kostte Steph wat moeite, want die wilde in eigenlijk naar the Australian Open gaan kijken..) en naar de geniale flop The Tourist geweest (Ricky Gervais bij Golden Globes: It seemed like everything this year was three-dimensional. Except the characters in The Tourist.).

Rotorua was de volgende stop, omdat we daar een Maori performance wilden zien. Wentink Events zou z'n vingers erbij aflikken en het had ons niets verbaasd als Chantal Janzen en Stanley Burleson ook een rolletje hadden gehad. We hebben toen maar een flesje wijn gekocht en zijn dit in het park op gaan drinken. Steph had inmiddels in de Lonely Planet gelezen dat je ook in Mount Maunganui dolfijnen kunt zien en dit lag redelijk op onze route. Ondanks de onvolledige voorbereiding van Steph kwamen we toch op tijd bij de boot en de tocht was briljant. De hele ochtend lag de boot tussen de dolfijnen en een paar keer kon je met behulp van een constructie aan de boot in het water liggen. Ondanks dat de dolfijnen niet echt in de buurt kwamen was het een mooie ervaring. Sil heeft die ochtend lekker kunnen shoppen en in haar nieuwe aanwinst kwam ze Steph ophalen. Na twee uurtjes rijden kwamen we aan in Tairua waar we nieuwsgierig naar onze slaapplek voor die nacht gingen. Aangezien het nogal goedkoop was waren de verwachtingen niet al te hooggespannen, maar het bleek alles mee te vallen. Sterker nog, het was een van de beste plekken waar we verbleven op NZ. We hadden ons eigen huisje aan de oever van de rivier die elke getijdewisseling vol of leeg liep met zeewater. Onze overburen hadden een nogal uit de kluiten gewassen zoon van twee die alles wilde slopen wat in zijn zicht kwam, was wel een vermakelijk gezicht. De moeder uit Georgie wilde het liefst naar huis, in Europa welteverstaan.. De volgende dag zijn we einde ochtend naar de hotwater beach gereden, rekening houden met laag tij. Dat is het moment dat je op het strand als een Duitser kuilen kunt gaan graven die dan vollopen met heet grondwater. Net als in Zandvoort waren we niet de enigen en uiteindelijk lagen we met een Gronings stelletje in onze warme kuil. De omgeving was overigens weer briljant, zie foto´s.

Gaargekookt en na een tosti zijn we de auto ingestapt om naar de andere kant van het Noordereiland te rijden, richting Raglan. Dit plaatsje staat bekend om zijn uitstekende surfstranden en jaren geleden is hier de cultfilm ´Endless Summer` opgenomen. Het hostel waar we zaten, Raglan Backpackers, was gebouwd om een binnenplaats waar een jacuzzi stond, je in hangmatten kon relaxen of de BBQ gebruiken. Prima sfeertje in een heel ontspannen stadje. Enige minpuntje was dat er de dagen dat wij er waren geen golven waren, dus zijn we andere dingen gaan doen. We hebben een nieuw spel geleerd waarvan we durven te beweren dat het verslavend is. Steph is weer een beetje gaan hardlopen. We hebben een filmpje gekeken. Lekker ontspannen dus. Na Raglan ging de laatste etappe naar Auckland, de eerste stad die op een stad leek, waar we Brooke, een oud reismaatje van Sil, ontmoet hebben en een zeer gezellige avond in een Italiaans restaurant hebben gehad.

Na drie weken the Kiwi way waren we onder de indruk van de natuur, niet zo onder de indruk van de meeste dorpjes en steden en klaar voor Zuid-Amerika, De Sprong!

We zijn er weer!

He he, nou nou, poeh poeeeeehhh!!
Zo, Google heeft besloten, wij hebben onze Blog terug.
Pffiieeuuww! Wij waren namelijk alweer een beetje vergeten wat er de eerste weken nou precies gebeurd was... Hebben gelijk een back-up gemaakt (dank voor Tip Fannie :))

Zwaar irritant allemaal, maar wij vonden het wel heel verrassend en ontzettend fijn om te merken hoeveel mensen onze blog en verhalen lezen.

De foto's van Nieuw-Zeeland zijn al geupload en het verhaal volgt snel!

https://picasaweb.google.com/sillypavlovic/Week101112NewZealand#

Dikke kussen uit Buenos Aires,
Steph & Sil

Week 8/9/10 - The Big O(z)

En daar waren we dan eindelijk...down under! Whoeyeah!! We vlogen vanuit Bali op Sydney en hadden daar maar een uurtje of 8, voordat we weer het vliegtuig naar Perth zouden nemen. We wilden heuul graag de stad in, maar niet met die enorme tassen van ons, dus die moesten naar de luggage storage hadden we besloten..."That'll be $30, mate". "30 dollar???!!???!!!" riepen wij in koor! We hadden net 2 maanden rondgereisd door Azie op een budget van 90 dollar samen per dag, en genadeloos en hard onderhandeld om 2 dollar te besparen op een overnachting of tour. En nu moesten we 30 dollar betalen voor 'alleen' het neerleggen van onze tassen?! We hebben het toch gedaan, want met die tassen de stad in was ook geen optie. Maar dit was het begin van 3 dagen waarin we continu aan het schrikken en vloeken waren over hoe duur alles in Australie is...geen goede vibe besloten we na 3 dagen en legden ons neer bij het feit dat het goed gaat met de Australische economie en dat we gewoon heel bewust moesten omgaan met ons budget. Het feit dat we hadden besloten om alles te zien met een Wicked camper van, paste hier perfect in, dus we konden niet wachten om die op te halen in Perth.

Maarrrr, eerst nog een dagje Sydney, we waren op slag verliefd. Wat een heerlijke stad! We kwamen aan op het station en liepen naar buiten de zon in en de prachtige parkjes door, naar de Sydney Harbour. "We zijn gewoon in freakin Sydney!!". Met grote smiles op onze gezichten en uitzicht op het Sydney Opera House, gingen wij even heerlijk in het zonnetje liggen van de botanical gardens. Sil had toen al besloten dat ze in Sydney zou kunnen wonen, en informeerde al naar het immigratieproces. Toen daarna bleek dat Oprah nog geen 20 meter verder een grote show aan het geven was, ging Sil helemaal uit haar dak. Steph leerde Sil weer wat beter kennen :). Het waren 7 fantastische uren, maar we moesten terug naar het vliegveld, helaas. Gelukkig zouden we aan het einde van de trip nog teruggaan naar Sydney om te kijken of de tweede indruk nog steeds zo goed was... Perth, veel verwacht van de stad, viel eigenlijk een beetje tegen. Daarom na 1 dag weer vertrokken. Maar niet voordat we onze Wicked busje hadden opgehaald...En dat was me wat...tjeeeezzz! We kwamen binnen en moesten wachten, omdat er 3 mensen voor ons waren die klachten hadden over de bussen...hmmm. Er zaten ook 4 Aziaten in stil protest in het kantoor, zij waren al 3 dagen de hele dag aanwezig, omdat er schade was gereden en dit volgens hen lag aan de slechte campervan die zij gekregen hadden....hmmmm...wij begonnen al lichtelijk te twijfelen...toen we ons busje te zien kregen sloeg deze twijfel over in paniek. Ons busje was alles behalve wicked, het was een roestig oud Mitsubishi busje met daarop de graffiti van de '7 menopauzal dwarfs', met teksten als 'I'm sweaty', 'I don't wanna have sex' en 'I'm grumpy'. WTF! We hadden ons zo verheugd op de overtocht van Perth naar Melbourne in een cool busje...en wij vroegen ons echt af of dit busje die overtocht zou halen en of we uberhaupt wel een busje bij Wicked moesten huren... We gingen in overleg en besloten om het gewoon te doen, maar wel een beter busje te huren. We mochten hun vloot zien, en daar stond 'ie, Roy Orbinson, oftewel The Big O met zn gezellige bolle kop op de Wicked van gesprayd. Wij werden er allebei vrolijk van en het busje zag er echt stukken beter uit en had een airco. We waren verkocht en hadden ons vervoer, verblijf, keuken en opbergplek voor de komende 3 weken gehuurd. Dat voelde goed. En daar gingen we, links de weg op, samen met Roy. Mooi. Op weg naar de eerste van vele campings waarop we zouden verblijven.

De campings in Australie zijn allemaal goed verzorgd, met keuken en altijd een BBQ. Dit is namelijk de favoriete Ozzie way of cookin up the meat, mate. Heerluk! Ook is er op een Australische camping altijd een groepje 'Grey Nomads', de gepensioneerde Ozzies die een campervan hebben en daarmee het land doorreizen, mensen ontmoeten, wandelen, keuvelen, drankjes drinken en bbq-en. Niet achter de geraniums gaan zitten en wachten tot de kinderen en kleinkinderen langskomen en ook niet een tweede huis ergens kopen, nee gewoon op pad. Geweldige manier om te pensioneren en dat straalde van ze af. Wat een gezellige en aardige mensen. Zowieso was het weer heerlijk om met de locals te kunnen praten en de Australiers zijn daar niet vies van, ze kletsen de oren van je kop en willen je altijd helpen. We voelden ons dus al snel thuis in Oz.

Aangezien we maar 3 weken de tijd hadden om van Perth naar Melbourne te komen, wat ongeveer 5.000 km is (weten we ook nu pas...) en we nog totaal geen plan hadden wat we wilden zien, besloten we om eerst even een ruwe planning te maken. Stress bekroop ons, en terecht, want achteraf hebben we vele dagen alleen maar gereden en af en toe gestopt om te eten of nodige toiletbezoekje.

Het land is zo groot en heeft relatief weinig inwoners, waarvan ongeveer 70% aan de oostkust woont. Dus aan de westkust, waar we begonnen, moesten we echt even wennen aan het feit dat er bijna niemand is. In Perth waren nog enigzins mensen, maar in Fremantle, een wat kleiner stadje, was het zo rustig. En ook de stranden zijn op een prachtige zomervakantiedag niet druk, wat een weelde t.o.v. de drukte die wij gewend zijn. En in al die rust en ruimte, besloten wij om weer een yogalesje te nemen. Steph (Ja, Steph!! ;)) had even gegoogled en een school in Fremantle gevonden. Wisten niet waar we terecht zouden komen, bleek een Iyengar les te zijn, met veel props en blokken en touwen...even wennen, maar een goede manier voor beginners om op de juiste wijze de yogaposes uit te leren voeren. Daarna met yoga brain, waarin je rondloopt met een hoofd dat op een soort halve slaapstand staat, nog even het stadje in, waarin Sil bijna weer een camera was vergeten...gelukkig kwam ze er na 2 minuten achter en kon ze nog terugrennen om hem op te halen. Sil is overigens echt vreselijk slecht in dat soort dingen. Ze vertelde dat haar moeder altijd al zei, als je hoofd niet aan je romp vastzat, dan vergat je die ook nog. Steph leerde Sil weer beter kennen ;).

De volgende dag gingen we eindelijk weer naar een kustplaats, maar eerst nog even naar Cape Naturaliste. Daar zou volgens de Lonely Planet een amazing lookout zijn waar de Indische Oceaan en de Pacific elkaar ontmoeten. Aangekomen werden we aangevallen door VLIEGEN! Honderden vliegen!!! Andere toeristen zagen we duiken en wild om zich heen slaan tijdens het terugrennen naar hun auto's. Wij deden dat 5 minuten later zelf ook. Later hoorden we van een local dat er tijdens de zomer hier altijd vliegenplagen zijn, zelf dragen ze dan de hele dag door (zelfs op het strand, zie foto's :)) een vliegennet voor hun gezicht. Vreselijk!
Maar goed, op naar Yallingup Beach. Na een prachtige rit door een bos, kwamen we bij een klif de bocht om, waar een turqoise zee en wit strand op ons lag te wachten. Een half uur later lagen we in het water, even doorbijten in het begin, maar daarna was het heerlijk water. Hier besloten we dan nog een nacht te blijven, voordat we door zouden rijden naar Margaret River, het wijngebied van West Australie. Een tussenstop daar naartoe was Hamelin Bay, een verborgen pareltje achter de duinen waar het water prachtig blauw is en je gewoon de pijlstaartroggen kunt voeren. Paradijselijk! En een half uur later rij je dan weer door een glooiend wijgebied heen omringd door heuvels vol druiventrossen. Wat een divers land is dit!

De volgende dag vertrokken we naar Walpole, dat bekend staat om de bossen met de langste bomen, zo'n 70 meter hoog. In de rit er naartoe kwamen we daar ineens in terecht en kregen last van onze nekkies van het steeds proberen te zien van de boomtoppen vanuit het busje. Gelukkig hebben ze daar in Walpole wat op gevonden, een tree top walk over een hangsysteem op zo'n 40 meter hoogte. Echt bizar mooi om zo door de boomtoppen heen te lopen. En 2 uur later parkeerde we ons busje weer op Perry Beach vlak bij Denmark om nog even over het strand te lopen. De zuidelijke regio van West Australie, Esperance in het bijzonder, staat bekend om haar mooie stranden, dus we hadden wat dagen uitgetrokken om deze eens volledig in ons op te nemen, helaas begon het weer toen te veranderen. Een uitloper van de typhoon die over het noorden raasde. En niets is triester dan een strand bij heel slecht weer, dus besloten wij om de regio te skippen en zo snel als mogelijk naar het zonnige oosten te rijden. Over de Nullarbor Plain....oftewel 1500 km helemaal niets!! Alleen maar vlakte, enorme trucks, het langste stuk rechte weg van Australie (168km) en daarna nog meer niets...pfffff....daar moesten we natuurlijk ZO SNEL ALS MOGELIJK weg zijn. En 's nachts mag je niet rijden, i.v.m. alle kangeroes die dan op de weg zijn en ongelukken veroorzaken, dus wij besloten om hele dagen door te rijden. Vroeg op staan, elkaar afwisselen en dan proberen zo'n 12 uur te maken. Dat lukte, maar we waren KAPOT! Sliepen iedere avond al rond 9 uur, nog voordat de zon onder was. Het was echt afzien! Gelukkig kwam na 3 dagen rijden het einde in zicht en gingen we weer de bewoonde wereld in. Bij het zien van een rotonde begonnen we te juichen :) En al snel kwamen we in Ceduna aan, het einde van de Plain en oester hoofdstad van Australie en stopten bij de oesterbar aan de snelweg (ja aan de snelweg, het is fastfood hier!! :)), waar we echt de allerlekkerste oesters ever hebben gegeten. Lieke en Fred, jullie zouden hier zielsgelukkig worden :)

Aangekomen in Port Augusta waren we ineens niet zo blij dat we weer in de bewoonde wereld waren, een stad gevuld met aso's en abo's, gepimpte auto's en dronkelappen...de andere kant van de Australische samenleving...de achtergestelde Aboriginal groep. Ongeloofelijk hoe een cultuur die zo in harmonie met elkaar samenleefde en met een onuitputtelijke kennis en respect van de natuur, zo in verval is geraakt. Moeilijk om te zien. Later leerden we in het Aboriginal instituut in de Grampians dat het de Aboriginals erg moeilijk is gemaakt tijdens de kolonisatie en daarna in een bijna op apartheid lijkende constructie de integratie bijna onmogelijk is gemaakt tot zelfs aan het begin van de jaren 90. Schrijnend. Het huidige beleid is multicultureel en gericht op herstel van de Aboriginal cultuur, een grote verbetering en uitdaging...

Het was inmiddels eerste kerstdag, wat we niet echt doorhadden, maar alles was gesloten in Adelaide, dus besloten we de stad te skippen en door te gaan naar Christies Beach. Onze eerst wildkampeer actie, we parkeerde The Big O aan het strand en toen was de kerstborrel ineens op het strand in het zonnetje en even later het kerstdiner met de zonsondergang. We hadden het niet beter kunnen bedenken! Alleen...onze lieverds waren er niet bij...en daar had Sil die avond wel even last van. Ze mistte thuis en kon maar slecht slapen. Na een stevige strandwandeling en een sterke bak koffie kon ze er weer tegenaan en vertrokken we naar McLaren Vale, het opkomende wijngebied in Australie en grote concurrent van de Barossa Valley. We hebben onszelf, na weken noodles en pasta, getrakteerd op een heerlijke lunch met nog lekkerdere wijn bij het wijnhuis Woodstock. Mocht je de Sauvignon Blanc van hun ergens tegenkomen, gelijk inslaan! (De Semillon Sauvignon Blanc is ook heerlijk overigens!)

Na een middag fijnproeven, vertrokken we richting de Grampians, een nationaal park ten westen van Melbourne. En EINDELIJK stond Melbourne op de borden, ons eindpunt, wat na zoveel kilometers echt een kleine euforie teweegbracht, het einde was in zicht...en we beseften ons toen ineens heel erg, dat deze euforie een slecht teken was. We hadden wat verkeerde beslissingen genomen, we wilden te veel zien in een te korte tijd en moeste te veel kilometers afleggen. Waardoor het rijden de hoofdzaak werd en het zien van Australie de bijzaak. GROOT leermoment en dit pasten we gelijk toe voor onze plannen in Nieuw Zeeland, geen busje meer, minder kilometers afleggen en niet alles willen zien, maar keuzes maken. Je bent nooit te oud om te leren! :)

Enfin, de tocht bracht ons in de Grampians, een prachtig woud vol watervallen en EINDELIJK kangoeroes!!! Sil riep: "Skippy!". De beesten liepen / sprongen gewoon in het wild rond, om de tent heen. Echt bijzonder. En wat dit park nog uitzonderlijker maakte waren de Aboriginal rotstekeningen en het Aboriginal Cultural Insitute. Onder de indruk van de rijke cultuur en de heftige historie, verlieten we deze prachtige plek, richting de Great Ocean Road!! En weer vergisten we ons in de reistijd, bijna dagelijks kwamen we uren later aan dan gepland, de wegen waren toch minder goed, het busje langzamer en wij steeds moeier van het rijden. Maar, vervolgens parkeren aan het strand en nog even uitwaaien in de zon, was die dag ons kado voor het rijden. En de volgende ochtend, heuuul vroeg opgestaan, om dan eindelijk aan die grote weg langs de oceaan te beginnen. We konden niet wachten! En werden beloond met prachtig weer (het was inmiddels in de rest van Australie overstroming en inslag.) bijna geen toeristen en een uitzicht op de kliffen die fenomenaal was. Great die ocean road! De lunch was aan een strandje in Port Cambell en daarna stonden de 12 Apostelen op het programma, alleen waren we slecht voorbereid. Hadden voor de periode tussen kerst en oud en nieuw geen camping geboekt, heel slecht plan, weten we nu. Want alle Melbourians, toeristen en regio Victoria komen in deze periode naar de kust. In een gebied van 250 kilometer was er nog maar 1 camping met plek. In Apollo Bay. Dus wij moesten die plek hebben natuurlijk en sjeesten voorbij de 12 apostelen in de vooronderstelling dat we nog 3 dagen zouden hebben om terug te komen en ze te zien. Nooit gedaan...Steph vond dat prima, Sil strubbelde nog wat tegen; "T is net naar Parijs gaan en dan de IJffeltoren niet bezoeken." We kwamen aan bij de camping in Apollo Bay en konden nog een plekje krijgen...op 'The Hill'. We waren heel blij dat we een plek hadden en dat we eindelijk 3 dagen op 1 plek konden blijven en niet hoefden te rijden. Alleen was het de verkeerde plek... We vroegen de eigenaresse (dame van 60 jaar) van de camping wat er in het dorp te doen was voor oud en nieuw, 'Just gettin pissed!', 'Ok, any fireworks then?' vroegen wij, 'No, basically just getting pissed'. We zaten op de aso camping! En sliepen op the hill, wat inhield dat je in een hoek van 45 graden slaapt, niet leuk. Sil had het de tweede dag echt gescheten, vond het niet leuk meer. Maar beseften ons al heel snel dat we niet mochten zeuren en we er het beste van moesten maken. Dus, we besloten zo weinig mogelijk op de camping te zijn en gewoon lekker te eten in het dorp. Die avond was het pizza en naar de film, The Social Network, top film, we moesten achteraf gelijk op Facebook om dit te delen met de wereld :). En het was fijn om de hersenen weer een beetje te laten werken, deze gaan toch een beetje op sluimerstand tijdens zo'n reis. De volgende dag was het super mooi weer en hadden we nieuwe buren. Een hele vriendelijke familie uit het binnenland, die een krik mee had, die nacht sliepen we waterpas. Steph besloot om een surfboard te huren om zijn skills weer even te testen, het moment dat hij met het board de deur uitliep, begon de storm en 50 minuten later kwam Steph met rode ogen en schaafwond op z'n knie teruggelopen. Mission Impossible. Even later raakten we in het park aan de praat met 3 vrienden uit Melbourne, die Steph een lesje Aussie rules football hebben gegeven. Daarna moesten we ons haasten naar de camping, want Steph had nog een cricket afspraak met de nieuwe buren. Hij was er maar druk mee en kwam toch aan z'n portie lichaamsbeweging toe die dag.

Het was oudjaarsavond, dus besloten we weer eens naar een restaurant te gaan, in The Bay Leaf trakteerden we onszelf op een heerlijk glas wijn en fantastisch maal. Wat kan dat dan lekker zijn! Na het eten gingen we nog even naar de kermis, waar Sil met haar basketbal skills een pluche kangoeroe gewonnen heeft, deze versierde de komende week het dashboard van ons Wicked busje. Het was toen ongeveer 22.00uur en wij waren al moe! De weken daarvoor waren we iedere dag vroeg opgestaan en vroeg naar bed gegaan, 24.00uur leek bijna onhaalbaar. Gelukkig hielp de fles bubbels ons hier bij. Dit was overigens de tweede fles, de eerste fles hadden we opgeborgen bij onze nieuwe vrienden uit Melbourne, die we later weer in de kroeg zouden ontmoeten. Toen bleek de entree voor de kroeg te zijn, van 30 dollar pp, een kroeg gevuld met niet helemaal de mensen met wie we het nieuwe jaar in wilden luiden, dus besloten we na een snelle rekensom, dat het goedkoper en leuker zou zijn om een nieuwe fles te kopen en samen op het strand de voornemens door te nemen en naar het vuurwerk te kijken. In Nederland hadden we ons een NYE feestje voorgesteld op slippers, door het slechte weer, moest Sil bijna al haar kleren aan trekken om het een beetje warm te hebben. Toch was het een mooie jaarwisseling, de eerste samen en aan de andere kant van de wereld. En rond kwart voor 12 stroomde het strand vol en het vuurwerk was prachtig. Om half 1 waren we terug op de camping en betrapten we onze buren (jaartje of 45) op het stiekem roken van een jointje in hun auto. Ze schrokken zich te pletter toen we op het raam klopten om ze te feliciteren, dachten dat we de camping security waren. We dronken nog een drankje met ze en sliepen rond half 2, ook historisch vroeg.

De volgende dag vertrokken we naar Queenscliff, weer niets geboekt, dus hopen op een plek. Eerste camping vroeg 107$!!! voor een tentplek, mafkezen. De tweede camping, direct aan het strand, was 30 dollar, dus parkeerden we daar. En aten noodle soep weer... Dit was de eerste keer dat Steph z'n eten liet staan, hij kon geen noodle soep meer zien. We gingen nog even over het strand wandelen en door het dorpje heen en waren op slag verliefd. Het was het eerste dorp in Australie dat leefde, leuke restaurantjes, theater en had een boekenwinkel zelfs en de schattigste huisjes, met veranda en grote tuinen. Daar zagen we onszelf al zitten. De volgende ochtend maakten we eerst een lange strandwandeling in de hoop de bekende rip te bereiken, dit was alleen te ver. Daar reden we later naar toe en kwamen aan de andere kant van het schiereiland, waar een zwemwedstrijd aan de gang was en de locals gezellig samenwaren en lekker aan de wijn zaten. We zagen onderweg golf courses en yoga scholen, en besloten toen dat dit dorpje wel heel veel van onze wensen vervulde. Kleiner dan een stad, groter dan een dorp, zee, golven, yoga, cultuur, natuur, mooie huizen, actieve inwoners, vlakbij een grote stad (Melbourne). Het was zondagochtend en we wilden nog even koffie drinken, en we hadden de dag ervoor een mooie plek gezien, een oude kerk die omgebouwd was tot restaurant. Prachtig gedaan. Met grote banken en zitstoelen in het midden. Wij ploften daar neer en na 3 uur koffie drinken en echt de tijd nemen om de krant te lezen, concludeerden we dat we nu wel snapten waarom mensen op zondag naar de kerk gaan.

Daarna gingen we eindelijk op weg naar Melbourne, en besloten de eerste dag in St Kilda door te brengen. We streken neer op een terrasje in de zon van een italiaans restaurantje en dronken heerlijke wijn en smulden van een bord vol hapjes. Een yuppenwijk, met veel restaurantje en vlak bij het strand. Een strand dat die dag vol was met kiters. Echt prachtig! En pinguins. Te gek! We gingen nog even in de zon liggen in het parkje, waar bijna niemand is, ook even wennen. Melbourne heeft ongeveer evenveel inwoners als groot Amsterdam, maar is vele malen groter, er is meer leefruimte en dat merk je. Die avond hadden we onze laatste avond in de Wicked, daar waren we niet rouwig om, we stonden vroeg op om 'm weg te brengen. En daarna snel door naar eindelijk weer een echt bed. Na de spullen gedropt te hebben doken we het centrum van Melbourne in, via de wandelroute, kwamen we eerst door Chinatown (nog nooit zo'n schone Chinatown gezien) en daarna door alle kleine straatjes, met gezellige koffiebarretjes (een van de hoofdactiviteiten van de Melbourianen), boetiekjes, galerien en veel graffiti op de muren. Heel sfeervol. Daarna liepen we langs de rivier, met vele roeiverenigingen, door naar Fitzroy en Carlton. Hippe artiefartie wijkjes waar we een kroegentochtje gingen doen. Aangezien we al maanden niet goed doorgezakt waren, sloegen deze goed in. Die nacht moesten we om 3 AM naar het vliegveld om naar Sydney te gaan. Hier kwamen we met een kater aan bij het schattige hostel in de wijk Glebe. Rustig buitenwijkje, expres voor gekozen om te kijken hoe het 'echte' leven in Sydney zou kunnen zijn. Het was ons iets te rustig, beetje saai, dus trokken wij naar Bondi Beach. En dat is echt een surfplek zoals je je dat voorstelt en in de films ziet. Mooie mensen, boards in het water, hardlopers en allemaal heel ontspannen. Wij waren helaas niet helemaal fit om te participeren en spreidden ons kleedje om het allemaal te bekijken. Een kort dutje later zaten we weer in de bus terug naar het hostel. Waar we een dorm hadden, Sil was helemaal gelukkig, weer even in een bunkbed slapen bracht heel veel goede herinneringen terug. Helaas brachten de twee stelletjes in de andere twee stapelbedden die bij elkaar in de bunk lagen en de Engelse bierliederen ook wat andere herinneringen naar boven :). Sydney was de tweede keer toch minder leuk, wellicht ook omdat het weer minder was en wij een kater hadden. Melbourne en Queenscliff zijn onze favoriet!

Down-under zit er op voor ons, wat een immens land, en wat een immens prachtige en diverse natuur hebben wij gezien. Ondanks het iets te snelle tempo, was het een geweldig avontuur, want iedere dag kregen we als beloning voor het rijden weer een prachtige plek voorgeschoteld. We hebben onze mooiste stranden gezien, de hoogste bomen, kleurrijke zonsondergangen, koala's, kangeroes, pijlstaartroggen, de grootste trucks (ook wel road trains genoemd) en tijdens het rijden ongeloofelijke uitzichten gehad op de prachtige natuur. Vaak kwamen we weer een heuvel op rijden en vielen daarna beide even stil...en konden alleen 'Keuuh-ris-tus, wat is het hier mooi' zeggen... Indrukwekkend.

Volgende stop; Kiwi land!

Veel liefs,
Steph & Sil

De foto's zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/sillypavlovic/Week8910Australia#