En daar waren we dan eindelijk...down under! Whoeyeah!! We vlogen vanuit Bali op Sydney en hadden daar maar een uurtje of 8, voordat we weer het vliegtuig naar Perth zouden nemen. We wilden heuul graag de stad in, maar niet met die enorme tassen van ons, dus die moesten naar de luggage storage hadden we besloten..."That'll be $30, mate". "30 dollar???!!???!!!" riepen wij in koor! We hadden net 2 maanden rondgereisd door Azie op een budget van 90 dollar samen per dag, en genadeloos en hard onderhandeld om 2 dollar te besparen op een overnachting of tour. En nu moesten we 30 dollar betalen voor 'alleen' het neerleggen van onze tassen?! We hebben het toch gedaan, want met die tassen de stad in was ook geen optie. Maar dit was het begin van 3 dagen waarin we continu aan het schrikken en vloeken waren over hoe duur alles in Australie is...geen goede vibe besloten we na 3 dagen en legden ons neer bij het feit dat het goed gaat met de Australische economie en dat we gewoon heel bewust moesten omgaan met ons budget. Het feit dat we hadden besloten om alles te zien met een Wicked camper van, paste hier perfect in, dus we konden niet wachten om die op te halen in Perth.
Maarrrr, eerst nog een dagje Sydney, we waren op slag verliefd. Wat een heerlijke stad! We kwamen aan op het station en liepen naar buiten de zon in en de prachtige parkjes door, naar de Sydney Harbour. "We zijn gewoon in freakin Sydney!!". Met grote smiles op onze gezichten en uitzicht op het Sydney Opera House, gingen wij even heerlijk in het zonnetje liggen van de botanical gardens. Sil had toen al besloten dat ze in Sydney zou kunnen wonen, en informeerde al naar het immigratieproces. Toen daarna bleek dat Oprah nog geen 20 meter verder een grote show aan het geven was, ging Sil helemaal uit haar dak. Steph leerde Sil weer wat beter kennen :). Het waren 7 fantastische uren, maar we moesten terug naar het vliegveld, helaas. Gelukkig zouden we aan het einde van de trip nog teruggaan naar Sydney om te kijken of de tweede indruk nog steeds zo goed was... Perth, veel verwacht van de stad, viel eigenlijk een beetje tegen. Daarom na 1 dag weer vertrokken. Maar niet voordat we onze Wicked busje hadden opgehaald...En dat was me wat...tjeeeezzz! We kwamen binnen en moesten wachten, omdat er 3 mensen voor ons waren die klachten hadden over de bussen...hmmm. Er zaten ook 4 Aziaten in stil protest in het kantoor, zij waren al 3 dagen de hele dag aanwezig, omdat er schade was gereden en dit volgens hen lag aan de slechte campervan die zij gekregen hadden....hmmmm...wij begonnen al lichtelijk te twijfelen...toen we ons busje te zien kregen sloeg deze twijfel over in paniek. Ons busje was alles behalve wicked, het was een roestig oud Mitsubishi busje met daarop de graffiti van de '7 menopauzal dwarfs', met teksten als 'I'm sweaty', 'I don't wanna have sex' en 'I'm grumpy'. WTF! We hadden ons zo verheugd op de overtocht van Perth naar Melbourne in een cool busje...en wij vroegen ons echt af of dit busje die overtocht zou halen en of we uberhaupt wel een busje bij Wicked moesten huren... We gingen in overleg en besloten om het gewoon te doen, maar wel een beter busje te huren. We mochten hun vloot zien, en daar stond 'ie, Roy Orbinson, oftewel The Big O met zn gezellige bolle kop op de Wicked van gesprayd. Wij werden er allebei vrolijk van en het busje zag er echt stukken beter uit en had een airco. We waren verkocht en hadden ons vervoer, verblijf, keuken en opbergplek voor de komende 3 weken gehuurd. Dat voelde goed. En daar gingen we, links de weg op, samen met Roy. Mooi. Op weg naar de eerste van vele campings waarop we zouden verblijven.
De campings in Australie zijn allemaal goed verzorgd, met keuken en altijd een BBQ. Dit is namelijk de favoriete Ozzie way of cookin up the meat, mate. Heerluk! Ook is er op een Australische camping altijd een groepje 'Grey Nomads', de gepensioneerde Ozzies die een campervan hebben en daarmee het land doorreizen, mensen ontmoeten, wandelen, keuvelen, drankjes drinken en bbq-en. Niet achter de geraniums gaan zitten en wachten tot de kinderen en kleinkinderen langskomen en ook niet een tweede huis ergens kopen, nee gewoon op pad. Geweldige manier om te pensioneren en dat straalde van ze af. Wat een gezellige en aardige mensen. Zowieso was het weer heerlijk om met de locals te kunnen praten en de Australiers zijn daar niet vies van, ze kletsen de oren van je kop en willen je altijd helpen. We voelden ons dus al snel thuis in Oz.
Aangezien we maar 3 weken de tijd hadden om van Perth naar Melbourne te komen, wat ongeveer 5.000 km is (weten we ook nu pas...) en we nog totaal geen plan hadden wat we wilden zien, besloten we om eerst even een ruwe planning te maken. Stress bekroop ons, en terecht, want achteraf hebben we vele dagen alleen maar gereden en af en toe gestopt om te eten of nodige toiletbezoekje.
Het land is zo groot en heeft relatief weinig inwoners, waarvan ongeveer 70% aan de oostkust woont. Dus aan de westkust, waar we begonnen, moesten we echt even wennen aan het feit dat er bijna niemand is. In Perth waren nog enigzins mensen, maar in Fremantle, een wat kleiner stadje, was het zo rustig. En ook de stranden zijn op een prachtige zomervakantiedag niet druk, wat een weelde t.o.v. de drukte die wij gewend zijn. En in al die rust en ruimte, besloten wij om weer een yogalesje te nemen. Steph (Ja, Steph!! ;)) had even gegoogled en een school in Fremantle gevonden. Wisten niet waar we terecht zouden komen, bleek een Iyengar les te zijn, met veel props en blokken en touwen...even wennen, maar een goede manier voor beginners om op de juiste wijze de yogaposes uit te leren voeren. Daarna met yoga brain, waarin je rondloopt met een hoofd dat op een soort halve slaapstand staat, nog even het stadje in, waarin Sil bijna weer een camera was vergeten...gelukkig kwam ze er na 2 minuten achter en kon ze nog terugrennen om hem op te halen. Sil is overigens echt vreselijk slecht in dat soort dingen. Ze vertelde dat haar moeder altijd al zei, als je hoofd niet aan je romp vastzat, dan vergat je die ook nog. Steph leerde Sil weer beter kennen ;).
De volgende dag gingen we eindelijk weer naar een kustplaats, maar eerst nog even naar Cape Naturaliste. Daar zou volgens de Lonely Planet een amazing lookout zijn waar de Indische Oceaan en de Pacific elkaar ontmoeten. Aangekomen werden we aangevallen door VLIEGEN! Honderden vliegen!!! Andere toeristen zagen we duiken en wild om zich heen slaan tijdens het terugrennen naar hun auto's. Wij deden dat 5 minuten later zelf ook. Later hoorden we van een local dat er tijdens de zomer hier altijd vliegenplagen zijn, zelf dragen ze dan de hele dag door (zelfs op het strand, zie foto's :)) een vliegennet voor hun gezicht. Vreselijk!
Maar goed, op naar Yallingup Beach. Na een prachtige rit door een bos, kwamen we bij een klif de bocht om, waar een turqoise zee en wit strand op ons lag te wachten. Een half uur later lagen we in het water, even doorbijten in het begin, maar daarna was het heerlijk water. Hier besloten we dan nog een nacht te blijven, voordat we door zouden rijden naar Margaret River, het wijngebied van West Australie. Een tussenstop daar naartoe was Hamelin Bay, een verborgen pareltje achter de duinen waar het water prachtig blauw is en je gewoon de pijlstaartroggen kunt voeren. Paradijselijk! En een half uur later rij je dan weer door een glooiend wijgebied heen omringd door heuvels vol druiventrossen. Wat een divers land is dit!
De volgende dag vertrokken we naar Walpole, dat bekend staat om de bossen met de langste bomen, zo'n 70 meter hoog. In de rit er naartoe kwamen we daar ineens in terecht en kregen last van onze nekkies van het steeds proberen te zien van de boomtoppen vanuit het busje. Gelukkig hebben ze daar in Walpole wat op gevonden, een tree top walk over een hangsysteem op zo'n 40 meter hoogte. Echt bizar mooi om zo door de boomtoppen heen te lopen. En 2 uur later parkeerde we ons busje weer op Perry Beach vlak bij Denmark om nog even over het strand te lopen. De zuidelijke regio van West Australie, Esperance in het bijzonder, staat bekend om haar mooie stranden, dus we hadden wat dagen uitgetrokken om deze eens volledig in ons op te nemen, helaas begon het weer toen te veranderen. Een uitloper van de typhoon die over het noorden raasde. En niets is triester dan een strand bij heel slecht weer, dus besloten wij om de regio te skippen en zo snel als mogelijk naar het zonnige oosten te rijden. Over de Nullarbor Plain....oftewel 1500 km helemaal niets!! Alleen maar vlakte, enorme trucks, het langste stuk rechte weg van Australie (168km) en daarna nog meer niets...pfffff....daar moesten we natuurlijk ZO SNEL ALS MOGELIJK weg zijn. En 's nachts mag je niet rijden, i.v.m. alle kangeroes die dan op de weg zijn en ongelukken veroorzaken, dus wij besloten om hele dagen door te rijden. Vroeg op staan, elkaar afwisselen en dan proberen zo'n 12 uur te maken. Dat lukte, maar we waren KAPOT! Sliepen iedere avond al rond 9 uur, nog voordat de zon onder was. Het was echt afzien! Gelukkig kwam na 3 dagen rijden het einde in zicht en gingen we weer de bewoonde wereld in. Bij het zien van een rotonde begonnen we te juichen :) En al snel kwamen we in Ceduna aan, het einde van de Plain en oester hoofdstad van Australie en stopten bij de oesterbar aan de snelweg (ja aan de snelweg, het is fastfood hier!! :)), waar we echt de allerlekkerste oesters ever hebben gegeten. Lieke en Fred, jullie zouden hier zielsgelukkig worden :)
Aangekomen in Port Augusta waren we ineens niet zo blij dat we weer in de bewoonde wereld waren, een stad gevuld met aso's en abo's, gepimpte auto's en dronkelappen...de andere kant van de Australische samenleving...de achtergestelde Aboriginal groep. Ongeloofelijk hoe een cultuur die zo in harmonie met elkaar samenleefde en met een onuitputtelijke kennis en respect van de natuur, zo in verval is geraakt. Moeilijk om te zien. Later leerden we in het Aboriginal instituut in de Grampians dat het de Aboriginals erg moeilijk is gemaakt tijdens de kolonisatie en daarna in een bijna op apartheid lijkende constructie de integratie bijna onmogelijk is gemaakt tot zelfs aan het begin van de jaren 90. Schrijnend. Het huidige beleid is multicultureel en gericht op herstel van de Aboriginal cultuur, een grote verbetering en uitdaging...
Het was inmiddels eerste kerstdag, wat we niet echt doorhadden, maar alles was gesloten in Adelaide, dus besloten we de stad te skippen en door te gaan naar Christies Beach. Onze eerst wildkampeer actie, we parkeerde The Big O aan het strand en toen was de kerstborrel ineens op het strand in het zonnetje en even later het kerstdiner met de zonsondergang. We hadden het niet beter kunnen bedenken! Alleen...onze lieverds waren er niet bij...en daar had Sil die avond wel even last van. Ze mistte thuis en kon maar slecht slapen. Na een stevige strandwandeling en een sterke bak koffie kon ze er weer tegenaan en vertrokken we naar McLaren Vale, het opkomende wijngebied in Australie en grote concurrent van de Barossa Valley. We hebben onszelf, na weken noodles en pasta, getrakteerd op een heerlijke lunch met nog lekkerdere wijn bij het wijnhuis Woodstock. Mocht je de Sauvignon Blanc van hun ergens tegenkomen, gelijk inslaan! (De Semillon Sauvignon Blanc is ook heerlijk overigens!)
Na een middag fijnproeven, vertrokken we richting de Grampians, een nationaal park ten westen van Melbourne. En EINDELIJK stond Melbourne op de borden, ons eindpunt, wat na zoveel kilometers echt een kleine euforie teweegbracht, het einde was in zicht...en we beseften ons toen ineens heel erg, dat deze euforie een slecht teken was. We hadden wat verkeerde beslissingen genomen, we wilden te veel zien in een te korte tijd en moeste te veel kilometers afleggen. Waardoor het rijden de hoofdzaak werd en het zien van Australie de bijzaak. GROOT leermoment en dit pasten we gelijk toe voor onze plannen in Nieuw Zeeland, geen busje meer, minder kilometers afleggen en niet alles willen zien, maar keuzes maken. Je bent nooit te oud om te leren! :)
Enfin, de tocht bracht ons in de Grampians, een prachtig woud vol watervallen en EINDELIJK kangoeroes!!! Sil riep: "Skippy!". De beesten liepen / sprongen gewoon in het wild rond, om de tent heen. Echt bijzonder. En wat dit park nog uitzonderlijker maakte waren de Aboriginal rotstekeningen en het Aboriginal Cultural Insitute. Onder de indruk van de rijke cultuur en de heftige historie, verlieten we deze prachtige plek, richting de Great Ocean Road!! En weer vergisten we ons in de reistijd, bijna dagelijks kwamen we uren later aan dan gepland, de wegen waren toch minder goed, het busje langzamer en wij steeds moeier van het rijden. Maar, vervolgens parkeren aan het strand en nog even uitwaaien in de zon, was die dag ons kado voor het rijden. En de volgende ochtend, heuuul vroeg opgestaan, om dan eindelijk aan die grote weg langs de oceaan te beginnen. We konden niet wachten! En werden beloond met prachtig weer (het was inmiddels in de rest van Australie overstroming en inslag.) bijna geen toeristen en een uitzicht op de kliffen die fenomenaal was. Great die ocean road! De lunch was aan een strandje in Port Cambell en daarna stonden de 12 Apostelen op het programma, alleen waren we slecht voorbereid. Hadden voor de periode tussen kerst en oud en nieuw geen camping geboekt, heel slecht plan, weten we nu. Want alle Melbourians, toeristen en regio Victoria komen in deze periode naar de kust. In een gebied van 250 kilometer was er nog maar 1 camping met plek. In Apollo Bay. Dus wij moesten die plek hebben natuurlijk en sjeesten voorbij de 12 apostelen in de vooronderstelling dat we nog 3 dagen zouden hebben om terug te komen en ze te zien. Nooit gedaan...Steph vond dat prima, Sil strubbelde nog wat tegen; "T is net naar Parijs gaan en dan de IJffeltoren niet bezoeken." We kwamen aan bij de camping in Apollo Bay en konden nog een plekje krijgen...op 'The Hill'. We waren heel blij dat we een plek hadden en dat we eindelijk 3 dagen op 1 plek konden blijven en niet hoefden te rijden. Alleen was het de verkeerde plek... We vroegen de eigenaresse (dame van 60 jaar) van de camping wat er in het dorp te doen was voor oud en nieuw, 'Just gettin pissed!', 'Ok, any fireworks then?' vroegen wij, 'No, basically just getting pissed'. We zaten op de aso camping! En sliepen op the hill, wat inhield dat je in een hoek van 45 graden slaapt, niet leuk. Sil had het de tweede dag echt gescheten, vond het niet leuk meer. Maar beseften ons al heel snel dat we niet mochten zeuren en we er het beste van moesten maken. Dus, we besloten zo weinig mogelijk op de camping te zijn en gewoon lekker te eten in het dorp. Die avond was het pizza en naar de film, The Social Network, top film, we moesten achteraf gelijk op Facebook om dit te delen met de wereld :). En het was fijn om de hersenen weer een beetje te laten werken, deze gaan toch een beetje op sluimerstand tijdens zo'n reis. De volgende dag was het super mooi weer en hadden we nieuwe buren. Een hele vriendelijke familie uit het binnenland, die een krik mee had, die nacht sliepen we waterpas. Steph besloot om een surfboard te huren om zijn skills weer even te testen, het moment dat hij met het board de deur uitliep, begon de storm en 50 minuten later kwam Steph met rode ogen en schaafwond op z'n knie teruggelopen. Mission Impossible. Even later raakten we in het park aan de praat met 3 vrienden uit Melbourne, die Steph een lesje Aussie rules football hebben gegeven. Daarna moesten we ons haasten naar de camping, want Steph had nog een cricket afspraak met de nieuwe buren. Hij was er maar druk mee en kwam toch aan z'n portie lichaamsbeweging toe die dag.
Het was oudjaarsavond, dus besloten we weer eens naar een restaurant te gaan, in The Bay Leaf trakteerden we onszelf op een heerlijk glas wijn en fantastisch maal. Wat kan dat dan lekker zijn! Na het eten gingen we nog even naar de kermis, waar Sil met haar basketbal skills een pluche kangoeroe gewonnen heeft, deze versierde de komende week het dashboard van ons Wicked busje. Het was toen ongeveer 22.00uur en wij waren al moe! De weken daarvoor waren we iedere dag vroeg opgestaan en vroeg naar bed gegaan, 24.00uur leek bijna onhaalbaar. Gelukkig hielp de fles bubbels ons hier bij. Dit was overigens de tweede fles, de eerste fles hadden we opgeborgen bij onze nieuwe vrienden uit Melbourne, die we later weer in de kroeg zouden ontmoeten. Toen bleek de entree voor de kroeg te zijn, van 30 dollar pp, een kroeg gevuld met niet helemaal de mensen met wie we het nieuwe jaar in wilden luiden, dus besloten we na een snelle rekensom, dat het goedkoper en leuker zou zijn om een nieuwe fles te kopen en samen op het strand de voornemens door te nemen en naar het vuurwerk te kijken. In Nederland hadden we ons een NYE feestje voorgesteld op slippers, door het slechte weer, moest Sil bijna al haar kleren aan trekken om het een beetje warm te hebben. Toch was het een mooie jaarwisseling, de eerste samen en aan de andere kant van de wereld. En rond kwart voor 12 stroomde het strand vol en het vuurwerk was prachtig. Om half 1 waren we terug op de camping en betrapten we onze buren (jaartje of 45) op het stiekem roken van een jointje in hun auto. Ze schrokken zich te pletter toen we op het raam klopten om ze te feliciteren, dachten dat we de camping security waren. We dronken nog een drankje met ze en sliepen rond half 2, ook historisch vroeg.
De volgende dag vertrokken we naar Queenscliff, weer niets geboekt, dus hopen op een plek. Eerste camping vroeg 107$!!! voor een tentplek, mafkezen. De tweede camping, direct aan het strand, was 30 dollar, dus parkeerden we daar. En aten noodle soep weer... Dit was de eerste keer dat Steph z'n eten liet staan, hij kon geen noodle soep meer zien. We gingen nog even over het strand wandelen en door het dorpje heen en waren op slag verliefd. Het was het eerste dorp in Australie dat leefde, leuke restaurantjes, theater en had een boekenwinkel zelfs en de schattigste huisjes, met veranda en grote tuinen. Daar zagen we onszelf al zitten. De volgende ochtend maakten we eerst een lange strandwandeling in de hoop de bekende rip te bereiken, dit was alleen te ver. Daar reden we later naar toe en kwamen aan de andere kant van het schiereiland, waar een zwemwedstrijd aan de gang was en de locals gezellig samenwaren en lekker aan de wijn zaten. We zagen onderweg golf courses en yoga scholen, en besloten toen dat dit dorpje wel heel veel van onze wensen vervulde. Kleiner dan een stad, groter dan een dorp, zee, golven, yoga, cultuur, natuur, mooie huizen, actieve inwoners, vlakbij een grote stad (Melbourne). Het was zondagochtend en we wilden nog even koffie drinken, en we hadden de dag ervoor een mooie plek gezien, een oude kerk die omgebouwd was tot restaurant. Prachtig gedaan. Met grote banken en zitstoelen in het midden. Wij ploften daar neer en na 3 uur koffie drinken en echt de tijd nemen om de krant te lezen, concludeerden we dat we nu wel snapten waarom mensen op zondag naar de kerk gaan.
Daarna gingen we eindelijk op weg naar Melbourne, en besloten de eerste dag in St Kilda door te brengen. We streken neer op een terrasje in de zon van een italiaans restaurantje en dronken heerlijke wijn en smulden van een bord vol hapjes. Een yuppenwijk, met veel restaurantje en vlak bij het strand. Een strand dat die dag vol was met kiters. Echt prachtig! En pinguins. Te gek! We gingen nog even in de zon liggen in het parkje, waar bijna niemand is, ook even wennen. Melbourne heeft ongeveer evenveel inwoners als groot Amsterdam, maar is vele malen groter, er is meer leefruimte en dat merk je. Die avond hadden we onze laatste avond in de Wicked, daar waren we niet rouwig om, we stonden vroeg op om 'm weg te brengen. En daarna snel door naar eindelijk weer een echt bed. Na de spullen gedropt te hebben doken we het centrum van Melbourne in, via de wandelroute, kwamen we eerst door Chinatown (nog nooit zo'n schone Chinatown gezien) en daarna door alle kleine straatjes, met gezellige koffiebarretjes (een van de hoofdactiviteiten van de Melbourianen), boetiekjes, galerien en veel graffiti op de muren. Heel sfeervol. Daarna liepen we langs de rivier, met vele roeiverenigingen, door naar Fitzroy en Carlton. Hippe artiefartie wijkjes waar we een kroegentochtje gingen doen. Aangezien we al maanden niet goed doorgezakt waren, sloegen deze goed in. Die nacht moesten we om 3 AM naar het vliegveld om naar Sydney te gaan. Hier kwamen we met een kater aan bij het schattige hostel in de wijk Glebe. Rustig buitenwijkje, expres voor gekozen om te kijken hoe het 'echte' leven in Sydney zou kunnen zijn. Het was ons iets te rustig, beetje saai, dus trokken wij naar Bondi Beach. En dat is echt een surfplek zoals je je dat voorstelt en in de films ziet. Mooie mensen, boards in het water, hardlopers en allemaal heel ontspannen. Wij waren helaas niet helemaal fit om te participeren en spreidden ons kleedje om het allemaal te bekijken. Een kort dutje later zaten we weer in de bus terug naar het hostel. Waar we een dorm hadden, Sil was helemaal gelukkig, weer even in een bunkbed slapen bracht heel veel goede herinneringen terug. Helaas brachten de twee stelletjes in de andere twee stapelbedden die bij elkaar in de bunk lagen en de Engelse bierliederen ook wat andere herinneringen naar boven :). Sydney was de tweede keer toch minder leuk, wellicht ook omdat het weer minder was en wij een kater hadden. Melbourne en Queenscliff zijn onze favoriet!
Down-under zit er op voor ons, wat een immens land, en wat een immens prachtige en diverse natuur hebben wij gezien. Ondanks het iets te snelle tempo, was het een geweldig avontuur, want iedere dag kregen we als beloning voor het rijden weer een prachtige plek voorgeschoteld. We hebben onze mooiste stranden gezien, de hoogste bomen, kleurrijke zonsondergangen, koala's, kangeroes, pijlstaartroggen, de grootste trucks (ook wel road trains genoemd) en tijdens het rijden ongeloofelijke uitzichten gehad op de prachtige natuur. Vaak kwamen we weer een heuvel op rijden en vielen daarna beide even stil...en konden alleen 'Keuuh-ris-tus, wat is het hier mooi' zeggen... Indrukwekkend.
Volgende stop; Kiwi land!
Veel liefs,
Steph & Sil
De foto's zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/sillypavlovic/Week8910Australia#
Wednesday, January 5, 2011
Sunday, December 12, 2010
Week 6/7 - Nieuwe hobbies
"We gaan naar Bali", zongen we euforisch toen we onze tickets hadden geboekt, en dat gevoel was er nog steeds toen we landden. Vanuit de lucht werd al duidelijk dat we in een paradijsje terecht zouden komen. We zaten middenin onze reunietour, dus we werden opgehaald door een bekende, Nicole, een heel relaxed vriendinnetje van Sil. De eerste nachten mochten we bij haar logeren en we vielen direct met onze neus in de boter: Wat een mooie villa! We hadden onze eigen kamer grenzend aan het overdekte, maar verder open, woongedeelte. Achter het pand een douche in de buitenlucht en naast de kamer van Nicole een groot zwembad omgeven door veel tropisch groen. In de tuin stond verder nog een houten massagetafel waar Frits en ik later nog onder handen zijn genomen. Frits en Marinke vierden hun laatste dagen op Bali en nadat we onze spullen hadden gedropt zijn we direct naar het hippe Kudeta gegaan, waar zij al op hun bedjes lagen. Zo leuk om elkaar weer terug te zien! Frits en Steph liepen elkaar in slow-motion tegemoet over het strand :) Na een paar borrels op het strand moest er uiteraard nog even geshined worden op het terras. Er bleken nog meer bekenden uit het Nederlandse nachtleven te zitten, want na even goed kijken spotte Steph Nadine. Zij was hier met haar vriend om hun bruiloft te regelen. Zijn mindere locaties denkbaar.
De beste golven lopen 's ochtends vroeg binnen, dus om half zeven zaten wij op onze scooter om met Frits en Marinke richting Canggu en Tugu Beach te gaan. Daar zijn ons de eerste beginselen van het golfsurfen door Frits bijgebracht en die smaakte, voornamelijk voor Steph, naar meer. Onderweg terug zijn we nog aangehouden door een nepagent die ons een boete wilde laten betalen voor het feit dat we maar 1 helm meehadden. Nadat Sil om legitimatie vroeg konden we snel weer doorrijden. De volgende dag werkte die truc helaas niet, want toen bleek het om echte agenten te gaan en waren we dus ook echt geld kwijt. We hebben daarna een heel gezellig afscheidetentje met Frits en Marinke gehad, in La Plancha, Frits was aan het koken van de hitte, de volgende dag vertrokken ze terug naar Nederland, waar Frits weer af kon koelen. Wij vertrokken de volgende dag naar het binnenland van Bali, naar Ubud.
In een van de yoga mekka's van de wereld (ook Liz uit Eat Pray Love is hier geweest!!) konden we logeren bij Allard en Claire, die na een succesvol ondernemersavontuur van vier jaar in San Fransisco, samen met hun kids Jip en Rosie een jaar de stekker eruit hebben getrokken op Bali. Dit was wederom een feestje, de Bintang werd gelijk ingeslagen en gekletst tot in de nacht. De volgende ochtend was door Allard en Claire onze lekkerste massage tot nu toe geregeld, zodat we ontspannen aan de activiteit konden beginnen. Steph's eerste yogales!!! De inleiding in deze wondere wereld werd gegeven door Becks en die raakte de juiste chakra bij Steph. Dit is echt leuk en geeft veel voldoening, dus de volgende dag zijn we weer meegegaan naar een les. Yogi Daniel hield het tempo er goed in, inhale/exhale, waardoor de opwaartse boog wat minder strak stond dan de dag ervoor.
Ubud hebben wij een dag op de motor verkend, maar eigenlijk veel tekort. Deze plek vraagt om meer tijd. Na de Sinterklaas cadeaus te hebben aangevuld en een van de slechtste films ever hebben gekeken; Grown Ups, hebben we na drie dagen alweer afscheid moeten nemen van Ubud en zijn we doorgegaan naar het zuiden van Bali, Canggu.
In Canggu zijn Marieke, een oude klant van Steph, en Joost een homestay begonnen en hadden twee weken ervoor twee luxe appartementen geopend. Hier kon Sil aan haar kleur werken en Steph aan zijn tweede nieuwe hobby, golfsurfen. De tweede dag kreeg hij priveles van local Frankie die hem in twee uur theorie en praktijk op een longboard liet staan. Praktisch elke golf werd gepakt en ook dit smaakte naar meer. Door het slechtere weer en de lage swell de dagen erna kon er niet meer gesurft worden, maar de komende maanden Australie, NZ en Zuid-Amerika zullen er nog kansen genoeg komen.
Nicole hebben wij de dag voor we van Bali vertrokken bedankt en gedag gezegd. Samen met Steph heeft zij nog een yogales in Desa Seni genomen, een briljant mooie plek in Canggu. Sil had Bali belly, geen pretje.
De volgende dag zijn we met de bus het eiland afgereden en per boot naar Java gegaan. De nachtbus bracht ons in Yogyakarta waar een paar weken eerder een vulkaan was uitgebarsten. De gevolgen hiervan waren zeer zichtbaar, palmen met hangende bladeren, overstroomde huizen, overal as op de grond en afgebroken bruggen. We zijn met een privebus naar de Borobodur gereden en onderweg hebben we veel ellende gezien. Door het slechte weer waren we overigens de enige toeristen bij dit bekende heiligdom, waardoor we wat bijzondere foto's konden nemen. Van Yogyakarta zijn we per trein naar Jakarta gereisd, omdat daar ons vliegtuig naar Australie vertrok. Behalve de VOC geschiedenis is hier niet veel te zien, dus we waren blij dat we weer naar een nieuwe plek vertrokken!
Azie zit er op voor ons, het was prachtig! De natuur is overweldigend groen, de mensen bescheiden, de straten chaotisch, het eten overheerlijk! Gaan Azie missen, en zijn ook blij om de komende 6 weken even niet voor alles te onderhandelen, of niet bij elke aankoop opgelicht te worden en ook zal het een welkome verandering zijn om gewoon met de locals te kunnen praten!
Down under here we come!!!
Veel liefs,
Steph & Sil
De beste golven lopen 's ochtends vroeg binnen, dus om half zeven zaten wij op onze scooter om met Frits en Marinke richting Canggu en Tugu Beach te gaan. Daar zijn ons de eerste beginselen van het golfsurfen door Frits bijgebracht en die smaakte, voornamelijk voor Steph, naar meer. Onderweg terug zijn we nog aangehouden door een nepagent die ons een boete wilde laten betalen voor het feit dat we maar 1 helm meehadden. Nadat Sil om legitimatie vroeg konden we snel weer doorrijden. De volgende dag werkte die truc helaas niet, want toen bleek het om echte agenten te gaan en waren we dus ook echt geld kwijt. We hebben daarna een heel gezellig afscheidetentje met Frits en Marinke gehad, in La Plancha, Frits was aan het koken van de hitte, de volgende dag vertrokken ze terug naar Nederland, waar Frits weer af kon koelen. Wij vertrokken de volgende dag naar het binnenland van Bali, naar Ubud.
In een van de yoga mekka's van de wereld (ook Liz uit Eat Pray Love is hier geweest!!) konden we logeren bij Allard en Claire, die na een succesvol ondernemersavontuur van vier jaar in San Fransisco, samen met hun kids Jip en Rosie een jaar de stekker eruit hebben getrokken op Bali. Dit was wederom een feestje, de Bintang werd gelijk ingeslagen en gekletst tot in de nacht. De volgende ochtend was door Allard en Claire onze lekkerste massage tot nu toe geregeld, zodat we ontspannen aan de activiteit konden beginnen. Steph's eerste yogales!!! De inleiding in deze wondere wereld werd gegeven door Becks en die raakte de juiste chakra bij Steph. Dit is echt leuk en geeft veel voldoening, dus de volgende dag zijn we weer meegegaan naar een les. Yogi Daniel hield het tempo er goed in, inhale/exhale, waardoor de opwaartse boog wat minder strak stond dan de dag ervoor.
Ubud hebben wij een dag op de motor verkend, maar eigenlijk veel tekort. Deze plek vraagt om meer tijd. Na de Sinterklaas cadeaus te hebben aangevuld en een van de slechtste films ever hebben gekeken; Grown Ups, hebben we na drie dagen alweer afscheid moeten nemen van Ubud en zijn we doorgegaan naar het zuiden van Bali, Canggu.
In Canggu zijn Marieke, een oude klant van Steph, en Joost een homestay begonnen en hadden twee weken ervoor twee luxe appartementen geopend. Hier kon Sil aan haar kleur werken en Steph aan zijn tweede nieuwe hobby, golfsurfen. De tweede dag kreeg hij priveles van local Frankie die hem in twee uur theorie en praktijk op een longboard liet staan. Praktisch elke golf werd gepakt en ook dit smaakte naar meer. Door het slechtere weer en de lage swell de dagen erna kon er niet meer gesurft worden, maar de komende maanden Australie, NZ en Zuid-Amerika zullen er nog kansen genoeg komen.
Nicole hebben wij de dag voor we van Bali vertrokken bedankt en gedag gezegd. Samen met Steph heeft zij nog een yogales in Desa Seni genomen, een briljant mooie plek in Canggu. Sil had Bali belly, geen pretje.
De volgende dag zijn we met de bus het eiland afgereden en per boot naar Java gegaan. De nachtbus bracht ons in Yogyakarta waar een paar weken eerder een vulkaan was uitgebarsten. De gevolgen hiervan waren zeer zichtbaar, palmen met hangende bladeren, overstroomde huizen, overal as op de grond en afgebroken bruggen. We zijn met een privebus naar de Borobodur gereden en onderweg hebben we veel ellende gezien. Door het slechte weer waren we overigens de enige toeristen bij dit bekende heiligdom, waardoor we wat bijzondere foto's konden nemen. Van Yogyakarta zijn we per trein naar Jakarta gereisd, omdat daar ons vliegtuig naar Australie vertrok. Behalve de VOC geschiedenis is hier niet veel te zien, dus we waren blij dat we weer naar een nieuwe plek vertrokken!
Azie zit er op voor ons, het was prachtig! De natuur is overweldigend groen, de mensen bescheiden, de straten chaotisch, het eten overheerlijk! Gaan Azie missen, en zijn ook blij om de komende 6 weken even niet voor alles te onderhandelen, of niet bij elke aankoop opgelicht te worden en ook zal het een welkome verandering zijn om gewoon met de locals te kunnen praten!
Down under here we come!!!
Veel liefs,
Steph & Sil
Week 5/6 - TukTuk? Taxi? Transport?
Phnom Penh. You love it and you hate it. De eerste indruk was goed. Het waterfestival was in volle gang en de stad zag er goed uit. Na wat geneuzel met een tuktuk driver, die ons ondanks zeer heldere instructies toch naar een ander hostel wilde brengen, hadden we snel een slaapplek in de gewenste buurt gevonden. We zijn direct de stad ingelopen en waren niet de enigen.. Over 100 meter deden we tientallen minuten en we vroegen ons af hoe dit goed kon blijven gaan. Bij ons in de straat stond zeker twee uur een ambulance met loeiende sirenes die geen kant op kon. Onderweg kreeg Steph het nog aan de stok met een net iets groter dan gemiddelde Cambodiaan die met zijn smerige, lange nagels in Steph's pols ruzie zocht en om geld vroeg. Het liep met een sisser af, maar het litteken staat er nog. De volgende dag zijn we vroeg op pad gegaan, zodat we ook weer vroeg terug zouden zijn. Die dag zijn we naar Tuol Sleng (Security Prison 21 (S-21)) en the Killing Fields of Choeung Ek gegaan. Heel aangrijpend. 's Middags nog even naar het roeien op de Mekong, 60 man in een drakenboot, en daarna op tijd naar het guesthouse. Dat dit een goeie keus was bleek de volgende ochtend toen we hoorden dat vlakbij op een brug zo'n 400 mensen waren doodgedrukt nadat paniek was uitgebroken.
Na de hectiek van Phnom Penh was Siem Reap een welkome afwisseling. Het stadje vlakbij Angkor Wat is relaxed en gezellig. Hier vonden we ons eerste hostel met zwembad. Sil wilde naar de kapper en Steph vond dat hij ook wel wat ontspanning verdiend had. Dus twee deuren van de kapper lag hij op een ietwat sompig bedje klaar voor een traditionele Cambodiaanse massage...dacht Steph. Ver voor het afgesproken uur stond hij teleurgesteld, want geen goeie massage en kruisgrijperij, weer naast Sil. Enfin, de volgende dag zijn we naar de tempels gefietst, de hele dag zo'n 40 km. Eerst naar Ta Prohm, waar de bomen uit de tempels groeien. En toen naar Angkor Thom en Angkor Wat. Indrukwekkend en heet. Om drie uur hadden we gezien wat we wilden zien en om vier uur lagen we in het zwembad.
De tocht per boot van Siem Reap naar Battambang was heel mooi. Over Tonle Sap Lake dat tijdens regentijd verviervoudigt in omvang en een van 's werelds grootste bronnen voor zoetwatervissen is, en door nauwe waterwegen. In Battambang zijn we helaas een camera kwijtgeraakt, maar gelukkig hebben we er nog een.
De volgende dag vertrok de bus naar Bangkok, eerst stop op de reunie tour, op weg naar de familie Winkelhuijzen. Die avond hebben we in de Beemsterstraat met Jan-Willem, een middelbare schoolvriend van Steph die nu voor DHL in Thailand werkt, en zijn vrouw Annemarie tot drie uur gekletst en gedronken. We hebben daar een beetje van het expat-leven meegekregen en zijn onder meer meegegaan naar de voetbaltraining van hun zoontje Gijs op het terrein van de ISB (International School of Bangkok). Steph trapte daar een balletje met de jongste, Tom. De oudste, Jan, had Nederlandse les en kwam later naar training. Op de terugweg kon Steph de verleiding niet weerstaan en liet aan de mannen zien hoe je een bal op de driving range wegslaat. Er wordt hard gewerkt, maar het leven van een expat is zo slecht nog niet. We kwamen tot de conclusie dat wij wel zouden kunnen wennen aan het leven zoals Jan-Willem en Annemarie dat voor zichzelf opgebouwd hebben. Zeker in een stad als Bangkok waar in vergelijking met HCMC en PP een betere sfeer hangt en veel te doen en te zien is. Uiteraard zijn we China Town nog even ingerend en hebben we op straat voor drie dollar een noodle soepje geluncht. Liepen we in een grote, Westerse mall meteen tegen een North Face shop aan waar Sil eindelijk een goeie tas kon kopen. Daarna zijn we na een taaie onderhandeling (je blijft onderhandelen in Azie!) met een tuktuk driver naar Khao San Road gegaan en van daaruit met de boot stroomopwaarts in een uurtje naar de expatwijk van de familie Winkelhuijzen. Na nog een avondje oppassen op de boys vertrok de volgende dag vroeg in de ochtend ons vliegtuig naar Bali!
Na de hectiek van Phnom Penh was Siem Reap een welkome afwisseling. Het stadje vlakbij Angkor Wat is relaxed en gezellig. Hier vonden we ons eerste hostel met zwembad. Sil wilde naar de kapper en Steph vond dat hij ook wel wat ontspanning verdiend had. Dus twee deuren van de kapper lag hij op een ietwat sompig bedje klaar voor een traditionele Cambodiaanse massage...dacht Steph. Ver voor het afgesproken uur stond hij teleurgesteld, want geen goeie massage en kruisgrijperij, weer naast Sil. Enfin, de volgende dag zijn we naar de tempels gefietst, de hele dag zo'n 40 km. Eerst naar Ta Prohm, waar de bomen uit de tempels groeien. En toen naar Angkor Thom en Angkor Wat. Indrukwekkend en heet. Om drie uur hadden we gezien wat we wilden zien en om vier uur lagen we in het zwembad.
De tocht per boot van Siem Reap naar Battambang was heel mooi. Over Tonle Sap Lake dat tijdens regentijd verviervoudigt in omvang en een van 's werelds grootste bronnen voor zoetwatervissen is, en door nauwe waterwegen. In Battambang zijn we helaas een camera kwijtgeraakt, maar gelukkig hebben we er nog een.
De volgende dag vertrok de bus naar Bangkok, eerst stop op de reunie tour, op weg naar de familie Winkelhuijzen. Die avond hebben we in de Beemsterstraat met Jan-Willem, een middelbare schoolvriend van Steph die nu voor DHL in Thailand werkt, en zijn vrouw Annemarie tot drie uur gekletst en gedronken. We hebben daar een beetje van het expat-leven meegekregen en zijn onder meer meegegaan naar de voetbaltraining van hun zoontje Gijs op het terrein van de ISB (International School of Bangkok). Steph trapte daar een balletje met de jongste, Tom. De oudste, Jan, had Nederlandse les en kwam later naar training. Op de terugweg kon Steph de verleiding niet weerstaan en liet aan de mannen zien hoe je een bal op de driving range wegslaat. Er wordt hard gewerkt, maar het leven van een expat is zo slecht nog niet. We kwamen tot de conclusie dat wij wel zouden kunnen wennen aan het leven zoals Jan-Willem en Annemarie dat voor zichzelf opgebouwd hebben. Zeker in een stad als Bangkok waar in vergelijking met HCMC en PP een betere sfeer hangt en veel te doen en te zien is. Uiteraard zijn we China Town nog even ingerend en hebben we op straat voor drie dollar een noodle soepje geluncht. Liepen we in een grote, Westerse mall meteen tegen een North Face shop aan waar Sil eindelijk een goeie tas kon kopen. Daarna zijn we na een taaie onderhandeling (je blijft onderhandelen in Azie!) met een tuktuk driver naar Khao San Road gegaan en van daaruit met de boot stroomopwaarts in een uurtje naar de expatwijk van de familie Winkelhuijzen. Na nog een avondje oppassen op de boys vertrok de volgende dag vroeg in de ochtend ons vliegtuig naar Bali!
Friday, November 19, 2010
Week 3/4: PDR (please don't rush)
Eindelijk de stekker eruit. Of PDR, zoals de Laotianen zeggen.
Na het met Vietnamese steden vergeleken al veel rustigere Luang Prabang, zijn we naar de hoofdstad Vientane gereisd met de nachtbus. Een tussenstop, want ondanks de rol van deze stad voor Laos is er vrij weinig te doen. Sil zag hier overigens wel voor de eerste keer hoe de seniore mannelijke Europeaan zich met de lokale meisjes vermaakt. Was even schrikken. Om daarvan te bekomen zijn we met Rianne die we bij het ontbijt hadden leren kennen net buiten de stad naar een traditionele kruidensauna met aansluitend massage geweest. Het was niet echt de spa waar we op hadden gehoopt, maar niettemin heel relaxed.
Diezelfde avond zijn we met een slaapbus (letterlijk met bedden) naar het zuiden van Loas gereden, naar de zogenaamde "Fourthousand Islands". Brede uitlopers van de Mekong met een aantal paradijselijke eilandjes. Wij kozen voor Don Khon, de meest relaxte van allemaal. Grenzend aan Don Det, want daar zou het allemaal gebeuren en we hebben naast kippen en honden wel iets van reuring nodig om ons heen. Het guesthouse waar we uiteindelijk terecht kwamen lag aan de Mekong, inclusief hangmat, dus PDR in optima forma. 's Avonds zijn we met de fiets naar het "feestgedruis" gefietst voor een fenomenabele zonsondergang. In het donker zijn we later met onze Petzls (hoofdlamp) door de rijstvelden terug naar Don Khon gereden: Mede mogelijk gemaakt door Sub en Margo.
De volgende dag hebben we eigenlijk vrij weinig gedaan, zoals het een goed Laotiaan betaamt. Lekker getukt, lang ontbeten, hangmat, lang lunchen, lullige waterval bekeken en lang gedineerd. Tijdens het eten bleek er een behoorlijk grote, groene slang in de overdekking van het terras te zitten. In eerste instantie leek er weinig aan de hand en wilde Steph Grill het beest benaderen, totdat de restaurant eigenaar met zijn geschrokken vrouw naar buiten kwamen met een stok en BBQ knijper. De slang bleek familie van de Cobra en behoorlijk giftig. Na een beet is een mens na 20 minuten op een hele andere reis. De eigenaar sloeg het beest eerst de Mekong in, maar het kwam meteen weer de kant op. Daar werd het uiteindelijk doodgeslagen, omdat het risico te groot was.
Op het eiland kwamen we Rianne weer tegen en zijn we de laatste dag op dolfijnenjacht geweest. In deze delen van de Mekong zwemt namelijk de met uitsterven bedreigde Irriwaddy dolfijn. Dit was de moeite waard, ze kwamen in het uurtje dat we in de boot zaten vele malen boven water.
Helaas was dit tevens het einde van ons Laos avontuur. De mensen, het tempo, het eten, de natuur, dit land is absoluut een aanrader. Je merkt helaas wel dat de dingen langzaam maar zeker aan het veranderen zijn, want ook hier wil men steeds meer geld verdienen.
Om in Saigon te komen, moesten we door Cambodja. Bij de grens werden we even genaaid, omdat we een multiple-entry visum nodig hadden en alleen single-entry konden krijgen. Aangezien we na Saigon weer richting Cambodja willen betekent dit dat we nog een keer het volle pond voor een visum moeten betalen. In het stadje waar we werden gedropt om te overnachten kwam Steph tijdens het zoeken naar het hotel nog op een aparte kamer. Bij de lobby gaven ze aan vol te zitten, maar in de ruimte ernaast was nog een kamertje voor een schappele prijs vrij. Als Mister de hoek om liep kon hij het zelf zien. In het kamertje zaten zo'n twintig meisjes van plezier die de nacht wel wilden doorbrengen met deze lange falang (blanke). Een minuut later zat hij weer in de tuktuk met Sil.
Saigon is the bom. En daar hadden we na al die ontspanning ook wel weer even zin in. Dezelfde avond zijn we het nachtleven weer even ingedoken. De eerste dag zijn we naar het War Remnants Museum en het Reunification Palace geweest. Heftige, recente geschiedenis die je weer even wakker schudt.
Via Billy zijn we bij Chris en Leonie op bezoek geweest die hier naar toe zijn verhuisd om mee te helpen aan het bouwen aan een nieuw hip restaurant, Flow. Chris kookt en Leonie doet de marketing. We werden uitgenodigd om te blijven eten en na weken soep met noodels en kip was dit een feest voor de smaakpapillen. De volgende avond hebben zij ons meegenomen naar een culinair hoogstandje op ander niveau, een nachtrestaurant aan de straat. Daar hebben we tot een uurtje of drie uitstekend zitten eten. Leuk om iemand die de kaart beter kent bij je te hebben.
We staan nu op het punt om Vietnam achter ons te laten en weer naar Cambodja te gaan. Vlak voor we gaan leren surfen gaan we eerst nog wat tempels bekijken in Angor Wat!
We houden jullie op de hoogte.
Kussen
Sil&Steph
Na het met Vietnamese steden vergeleken al veel rustigere Luang Prabang, zijn we naar de hoofdstad Vientane gereisd met de nachtbus. Een tussenstop, want ondanks de rol van deze stad voor Laos is er vrij weinig te doen. Sil zag hier overigens wel voor de eerste keer hoe de seniore mannelijke Europeaan zich met de lokale meisjes vermaakt. Was even schrikken. Om daarvan te bekomen zijn we met Rianne die we bij het ontbijt hadden leren kennen net buiten de stad naar een traditionele kruidensauna met aansluitend massage geweest. Het was niet echt de spa waar we op hadden gehoopt, maar niettemin heel relaxed.
Diezelfde avond zijn we met een slaapbus (letterlijk met bedden) naar het zuiden van Loas gereden, naar de zogenaamde "Fourthousand Islands". Brede uitlopers van de Mekong met een aantal paradijselijke eilandjes. Wij kozen voor Don Khon, de meest relaxte van allemaal. Grenzend aan Don Det, want daar zou het allemaal gebeuren en we hebben naast kippen en honden wel iets van reuring nodig om ons heen. Het guesthouse waar we uiteindelijk terecht kwamen lag aan de Mekong, inclusief hangmat, dus PDR in optima forma. 's Avonds zijn we met de fiets naar het "feestgedruis" gefietst voor een fenomenabele zonsondergang. In het donker zijn we later met onze Petzls (hoofdlamp) door de rijstvelden terug naar Don Khon gereden: Mede mogelijk gemaakt door Sub en Margo.
De volgende dag hebben we eigenlijk vrij weinig gedaan, zoals het een goed Laotiaan betaamt. Lekker getukt, lang ontbeten, hangmat, lang lunchen, lullige waterval bekeken en lang gedineerd. Tijdens het eten bleek er een behoorlijk grote, groene slang in de overdekking van het terras te zitten. In eerste instantie leek er weinig aan de hand en wilde Steph Grill het beest benaderen, totdat de restaurant eigenaar met zijn geschrokken vrouw naar buiten kwamen met een stok en BBQ knijper. De slang bleek familie van de Cobra en behoorlijk giftig. Na een beet is een mens na 20 minuten op een hele andere reis. De eigenaar sloeg het beest eerst de Mekong in, maar het kwam meteen weer de kant op. Daar werd het uiteindelijk doodgeslagen, omdat het risico te groot was.
Op het eiland kwamen we Rianne weer tegen en zijn we de laatste dag op dolfijnenjacht geweest. In deze delen van de Mekong zwemt namelijk de met uitsterven bedreigde Irriwaddy dolfijn. Dit was de moeite waard, ze kwamen in het uurtje dat we in de boot zaten vele malen boven water.
Helaas was dit tevens het einde van ons Laos avontuur. De mensen, het tempo, het eten, de natuur, dit land is absoluut een aanrader. Je merkt helaas wel dat de dingen langzaam maar zeker aan het veranderen zijn, want ook hier wil men steeds meer geld verdienen.
Om in Saigon te komen, moesten we door Cambodja. Bij de grens werden we even genaaid, omdat we een multiple-entry visum nodig hadden en alleen single-entry konden krijgen. Aangezien we na Saigon weer richting Cambodja willen betekent dit dat we nog een keer het volle pond voor een visum moeten betalen. In het stadje waar we werden gedropt om te overnachten kwam Steph tijdens het zoeken naar het hotel nog op een aparte kamer. Bij de lobby gaven ze aan vol te zitten, maar in de ruimte ernaast was nog een kamertje voor een schappele prijs vrij. Als Mister de hoek om liep kon hij het zelf zien. In het kamertje zaten zo'n twintig meisjes van plezier die de nacht wel wilden doorbrengen met deze lange falang (blanke). Een minuut later zat hij weer in de tuktuk met Sil.
Saigon is the bom. En daar hadden we na al die ontspanning ook wel weer even zin in. Dezelfde avond zijn we het nachtleven weer even ingedoken. De eerste dag zijn we naar het War Remnants Museum en het Reunification Palace geweest. Heftige, recente geschiedenis die je weer even wakker schudt.
Via Billy zijn we bij Chris en Leonie op bezoek geweest die hier naar toe zijn verhuisd om mee te helpen aan het bouwen aan een nieuw hip restaurant, Flow. Chris kookt en Leonie doet de marketing. We werden uitgenodigd om te blijven eten en na weken soep met noodels en kip was dit een feest voor de smaakpapillen. De volgende avond hebben zij ons meegenomen naar een culinair hoogstandje op ander niveau, een nachtrestaurant aan de straat. Daar hebben we tot een uurtje of drie uitstekend zitten eten. Leuk om iemand die de kaart beter kent bij je te hebben.
We staan nu op het punt om Vietnam achter ons te laten en weer naar Cambodja te gaan. Vlak voor we gaan leren surfen gaan we eerst nog wat tempels bekijken in Angor Wat!
We houden jullie op de hoogte.
Kussen
Sil&Steph
Monday, November 8, 2010
Week 2 - Shangri Laos!!
Sabaideeeeeeeeeee!
Het is niet normaal wat je in 1 week op reis allemaal mee kunt maken!
Onze week begon met elektrische dekentjes, trekkings, motorritjes en locale stammen met prachtige klederdracht in Sapa en uitzichten op de vele rijstvelden in de hooglanden van Noord-Vietnam. Daarna hebben we er 3 dagen over gedaan om van Noord-Vietnam, naar Luang Prabang in Laos te komen, wat overigens maar zo'n 350km is, maar zonder weg, heeeeuuul veel kuilen en hobbels, bussen die niet meer reden en uiteindelijk een oud busje (dat panne kreeg onderweg), waren wij zo lang zoet. Klinkt vreselijk, toch was t FANTASTISCH! Samen met de 3 gekke Koreanen waarmee we het busje deelden, hebben we vanuit de achterkant van de truck Laos loud and clear binnen zien komen; groen, warm, lachende mensen, prachtige natuur en tempels waar je helemaal stil van wordt!
Zijn nu 3 dagen in Luang Prabang...en heb nu al een button gekocht met I LOVE Laos! :) De mensen zijn zo ontspannen, de Mekong is indrukwekkend mooi en het eten heerlijk! Er hangt in het stadje bijna nergens een klok en als er eentje hangt dan kan ie stil staan of verkeerd.
Gisteren hebben we een echte Mahout-training gehad, geleerd hoe je een olifant moet berijden, en ze gewassen en gezwommen in de rivier. Echt TE GEK!
Iedere ochtend vroeg is er een monniken processie en komen uit alle prachtige tempels rijen in oranje gewaden gewikkelde buddha-tjes naar buiten, klaar om de giften van de locals in ontvangst te nemen.
Het land zet je aan tot denken, stil staan en ontspannen. Zelfs een menukaart heeft diepgang, deze vonden we gisteren; (wellicht iets voor op de muur Fred&Liekie? :)) "Worries do not empty tomorrow of it's troubles, it empties today of it's strength." Diepe shizzzle!
Vanavond vertrekken we met de nachtbus naar de hoofdstad Vienetiane, blijven daar 1 of 2 nachtjes en gaan dan door naar het zuiden van Laos, naar de 4000 Islands bij Si Phan Don waar het een paradijsje schijnt te zijn. Daarna gaan we weer naar Vietnam, het zuiden nu, om Saigon (Ho Chi Minh City) te bezoeken en van daar uit gaan we naar Cambodja.
En hebben ook al onze vlucht naar Indonesie geboekt, 1 december vertrekken we uit Bangkok naar Bali. Nadat we dit gefixt hadden, hebben we een polonaise-tje gedaan in het internet cafe en gezongen 'wij gaan naar Bali toe, wij gaan naar Bali toe, wijiiiiiiijjjjjjj gaaaaaaaan naar Bali toe".
Op Bali blijven we een kleine week en hopen we te meeten en greeten met Club FM. Daarna gaan we met de boot naar Java, om via Yogyakarta en de Borobudur naar Jakarta te komen, waar we op 12 december vliegen naar Aussieland.
Heerlijke vooruitzichten en dat beseffen we ons iedere dag maar al te goed!
Kussen uit Shangri Laos!
Steph & Sil
Het is niet normaal wat je in 1 week op reis allemaal mee kunt maken!
Onze week begon met elektrische dekentjes, trekkings, motorritjes en locale stammen met prachtige klederdracht in Sapa en uitzichten op de vele rijstvelden in de hooglanden van Noord-Vietnam. Daarna hebben we er 3 dagen over gedaan om van Noord-Vietnam, naar Luang Prabang in Laos te komen, wat overigens maar zo'n 350km is, maar zonder weg, heeeeuuul veel kuilen en hobbels, bussen die niet meer reden en uiteindelijk een oud busje (dat panne kreeg onderweg), waren wij zo lang zoet. Klinkt vreselijk, toch was t FANTASTISCH! Samen met de 3 gekke Koreanen waarmee we het busje deelden, hebben we vanuit de achterkant van de truck Laos loud and clear binnen zien komen; groen, warm, lachende mensen, prachtige natuur en tempels waar je helemaal stil van wordt!
Zijn nu 3 dagen in Luang Prabang...en heb nu al een button gekocht met I LOVE Laos! :) De mensen zijn zo ontspannen, de Mekong is indrukwekkend mooi en het eten heerlijk! Er hangt in het stadje bijna nergens een klok en als er eentje hangt dan kan ie stil staan of verkeerd.
Gisteren hebben we een echte Mahout-training gehad, geleerd hoe je een olifant moet berijden, en ze gewassen en gezwommen in de rivier. Echt TE GEK!
Iedere ochtend vroeg is er een monniken processie en komen uit alle prachtige tempels rijen in oranje gewaden gewikkelde buddha-tjes naar buiten, klaar om de giften van de locals in ontvangst te nemen.
Het land zet je aan tot denken, stil staan en ontspannen. Zelfs een menukaart heeft diepgang, deze vonden we gisteren; (wellicht iets voor op de muur Fred&Liekie? :)) "Worries do not empty tomorrow of it's troubles, it empties today of it's strength." Diepe shizzzle!
Vanavond vertrekken we met de nachtbus naar de hoofdstad Vienetiane, blijven daar 1 of 2 nachtjes en gaan dan door naar het zuiden van Laos, naar de 4000 Islands bij Si Phan Don waar het een paradijsje schijnt te zijn. Daarna gaan we weer naar Vietnam, het zuiden nu, om Saigon (Ho Chi Minh City) te bezoeken en van daar uit gaan we naar Cambodja.
En hebben ook al onze vlucht naar Indonesie geboekt, 1 december vertrekken we uit Bangkok naar Bali. Nadat we dit gefixt hadden, hebben we een polonaise-tje gedaan in het internet cafe en gezongen 'wij gaan naar Bali toe, wij gaan naar Bali toe, wijiiiiiiijjjjjjj gaaaaaaaan naar Bali toe".
Op Bali blijven we een kleine week en hopen we te meeten en greeten met Club FM. Daarna gaan we met de boot naar Java, om via Yogyakarta en de Borobudur naar Jakarta te komen, waar we op 12 december vliegen naar Aussieland.
Heerlijke vooruitzichten en dat beseffen we ons iedere dag maar al te goed!
Kussen uit Shangri Laos!
Steph & Sil
De pics zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/sillypavlovic/Week2PerfumePagodaSapaLuangPrabang#
Saturday, October 30, 2010
Week 1: Hong Kong - Hanoi - Halong Bay
Gooodmoooooorrrrnnnniiiiiinnnngggg Holland!
Vietnam is fantastisch!
We zitten er al helemaal lekker in, weten niet meer welke dag het is of hoe laat het is.
Hanoi is levendige en kleurrijke stad, veel scooters en elke dag heeeeurlijk eten en loempia's!
We zijn net terug van een 3 daagse trip naar Halong Bay, honderden eilanden voor de kust van Hanoi, slapen op een boot, varen langs de prachtige plekjes en 's avonds karaoke!! (Steph z'n karaoke ontmaagding...hilarisch!)
En zon! Onze 'zak meel' look zijn we al aardig kwijt.
Morgen bezoeken we de Pagode vlakbij Hanoi en stappen 's avonds op de slaaptrein naar Sapa, waar we een trekking gaan doen en een motor tour.
Willen jullie toch al heel graag wat laten zien van wat we meegemaakt hebben.
Beelden zeggen meer dan woorden...dus hier alvast wat beelden, de woorden volgen snel.
Veel liefs uit Hanoi,
Steph & Sil
Vietnam is fantastisch!
We zitten er al helemaal lekker in, weten niet meer welke dag het is of hoe laat het is.
Hanoi is levendige en kleurrijke stad, veel scooters en elke dag heeeeurlijk eten en loempia's!
We zijn net terug van een 3 daagse trip naar Halong Bay, honderden eilanden voor de kust van Hanoi, slapen op een boot, varen langs de prachtige plekjes en 's avonds karaoke!! (Steph z'n karaoke ontmaagding...hilarisch!)
En zon! Onze 'zak meel' look zijn we al aardig kwijt.
Morgen bezoeken we de Pagode vlakbij Hanoi en stappen 's avonds op de slaaptrein naar Sapa, waar we een trekking gaan doen en een motor tour.
Willen jullie toch al heel graag wat laten zien van wat we meegemaakt hebben.
Beelden zeggen meer dan woorden...dus hier alvast wat beelden, de woorden volgen snel.
Veel liefs uit Hanoi,
Steph & Sil
Friday, October 15, 2010
De Route
Op veler verzoek: Onze Route
Dit is het idee, de praktijk kan nog wel eens anders worden...we houden jullie op de hoogte!
27 okt 2010 - Vietnam, Hanoi
over land via Vietnam, Laos, Cambodja, Thailand naar Indonesie.
12 dec 2010 - Vliegen we van Jakarta, Indonesie naar Perth Australie
Dan rijden we met de Wicked Van naar Melbourne.
4 jan 2011 - Sydney, Australia
6 jan 2011 - Queenstown, New Zealand
26 jan 2011 vliegen we van Auckland, New Zealand via Santiago de Chile naar Bogota, Colombia.
3 - 9 maart 2011 Carnaval in Rio
Daarna willen we richting Buenos Aires, Argentinie en wellicht ook nog vliegen naar Patagonie.
Terug in Buenos Aires is het idee om via Cordoba, Mendoza en Salta richting Bolivia te reizen.
In Bolivia via Salar de Uyuni naar La Paz om via Lake Titicaca naar Peru over te steken. In Peru willen we naar Machu Picchu. Daarna via Lima en de kust terug naar Chile tot Santiago.
Het zal dan ongeveer juli / augustus 2011 zijn, winter in Zuid-Amerika. Hopen dan een afdaling te maken in Bariloche, Argentinie. Daarna beslissen we of we in Argentinie blijven om te kijken wat de mogelijkheden zijn voor een langer verblijf of we ontvluchten de winter op het zuidelijk halfrond en gaan de laatste 2 maanden naar Midden-Amerika waar het dan zomer is....
Bij terugkomst in Europa doen we eerst Madrid aan en daarna gaan we nog even op bezoek bij familie in Servie, daarna vliegen we terug naar Mokum.Dit is het globale plan, we houden jullie het komende jaar zo vaak als mogelijk op de hoogte!
Ennuh, don't be a stranger, hou ons ook op de hoogte!
Subscribe to:
Posts (Atom)